I believe I can fly

Afgelopen weekend zag ik een tafereeltje van het genre: "Als ik eraan terug denk, dan moet ik nog altijd erom lachen!"

Een hond en zijn hondenbuggy waren de hoofdrolspelers van dit alles.

Wat je met een hond doet in een hondenbuggy snap ik nog steeds niet zo goed. Oké, je wandelt ermee en je hond maakt zich niet moe. Maar of het dan bevorderlijk is voor de hond zijn lijn, dat is een andere vraag.

Enfin, voor onze deur ligt een riooldeksel, alhoewel ik eerder denk dat het iets met het water te maken heeft maar dat is nu even van minder belang. Echter is wel het feit dat het deksel niet meer volledig is, er ontbreekt een stukje beton.

Dus mijnheer en mevrouw Woefwoef wandelen met de woef in zijn woefenbuggy en het gaat er gezellig aan toe. De woef kan zijn neusje wel niet ergens tegenaan drukken om te snuffelen, maar who cares!

En "then we proudly present you" een stukske beton dat ontbreekt.

De woefenbuggy kantelt met zijn voorste wieltjes en hij kiept naar voor én hierdoor krijg je een hefboomeffect en wordt de Woef me daar gelanceerd met een snelheid om u tegen te zeggen.

Recht met zijn snorharen en snoet tegen de troittoirstenen.

Ik kwam niet meer bij, echt niet!

Mijnheer en mevrouw Woefwoef namen het woefke op en zetten het terug in de buggy en begonnen gelijk bezorgde hondenouders over het snoeteke te wrijven.

Ik kon door het lachen door maar aan één ding denken: "Woefkes die ge niet vast maakt in hunne buggy, dat is gelijk kinnekes. Dat valt daaruit als ge per ongeluk ergens over gaat rijden en de buggy kantelt!"

Anatomie

M.K.P.: "Mama! Mama! Mama! Uw achillespees is bijna genezen!"

Dat zei hij daarnet toen ik mijn haren omhoog stak met een speld.

Hij bedoelde eigenlijk mijn "eczeem" in mijn nek. En het is waar, het staat wat mooier als voorheen.

Hangouderen

Sinds een paar dagen hebben wij ze op de richel van onze tuin.

Eerst zaten ze aan de overkant met een opblaasbaar zwembadje, tafeltje, chips en drank (meestal van het frisse genre).

Maar toen vroegen de kinderen of ze mochten fietsen en was het gras niet meer goed bevonden en verkoos men de overkant.

Laat nu aan onze tuin net geen metalen buisje meer zijn en dat zit toch wat handiger én men heeft meer ruimte om den derrière op te plaatsen.

Dus als je thuis komt van het werk, dan krijg je er een héél welkomscomité zomaar voor niets bij! Al goedenavond zeggend tegen al die buren en/of al zigzaggend langs de fietsjes van de kindjes  baan je je een weg naar de voordeur.

En deze avond kwam ik aangereden en ik was wat teleurgesteld, geen hangouderen voor de deur.

Waar waren ze nu toch?

Maar toen ik na de afwas geroezemoes hoorde, zag ik ze weer zitten, onze hangouderen.

No cabrio, no party!

H.T.B. ging vorige week golfen in Oudenaarde voor de "Bucht Met Wielen".

Vol overtuiging zei hij de avond ervoor: "Ik win morgen voor u nen cabrio!"

Laat ik het met de simpele woorden zeggen: "Als ik fiets dan heb ik een cabrio-effect!" Dus de cabrio heeft hij niet mee naar huis gebracht. Nochthans is het wel, belofte maakt schuld, niet?

Anyway, ben tevreden met wat ik heb maar daarom is het misschien niet onbelangrijk om een analyse van het golfspel van die dag te doen.

Voor de aanvang van de games, borst vooruit! Ach ja, want die sleutel van dienen cabrio zit al zo goed als in zijnen pocket.

 

Let the game begin!

 

Allokes, "achter Kontich wonen ook nog mensen-slag".

 

 

En volgens mij, was da nen plons, Alfons!

 

Uwe compagnon bijna het ziekenhuis inslagen met de "slaagt den bal es tegen den boulet van dé Willy".

 

 

En dan gaan we a winner hebben, met de "Swinger-van-formaat-slag".

 

 

 

 

 

Maar misschien ben je nog het best af met: "Haagt de vlag veur een ander vast-slag"

 

 

 

 

 

Raad van de dermatoloog

Als La Reine aan M.K.P vroeg of hij zich gaat wassen dan sprak hij als een gediplomeerd dermatoloog deze woorden.

"Ik ben zaterdag al in bad geweest en daarbij, alle dagen je wassen is nefast voor je huid."

Net zoals tanden poetsen, hij heeft er een broertje aan dood.

Strijden

Ik heb M.K.P. beloofd dat ik alles op alles ga zetten en alle registers zal opentrekken.

Als ik pas weet dat ik alles in de strijd heb gegooid en dat het dan niet lukt dan geef ik me gewonnen.

Ons vake zijn GSM-nummer willen we houden voor M.K.P. Een nummer dat 20 jaar in mijn vingers heeft gezeten en nog steeds.

 En laat er nu net 1 operator zijn die niet scoort qua menselijkheid.  Het is al een lijdensweg geweest met de klantendienst en ombudsdienst. En toen ik deze vooravond naar een van hun verkooppunten reed en ik daar ter plekke al 3 keer had moeten zeggen dat ons vake de eeuwige jachtvelden had gekozen en hij het nog niet begreep, toen dacht ik van, ik trek je hierzo dadelijk over de toonbank.

Stil had ik niet gezeten en ik wist van de mensen van dé andere dat het wel nog kon,  als ze wat zouden meeveren. Toen hij dan nog dumb and dumber voordeed, liet ik hem weten dat ik nu begreep hoe het kwam dat mensen zich boos maken, want ze zijn gekend om hun dossiers open te laten tot twee jaar na datum.

Ik kwam van een kale reis terug, maar heb er thuis een staartje van gemaakt.

They ain't seen nothing yet.

Is dit al één jaar later?

Ik wou het op de dag zelf posten, maar die dag sta je erbij stil en denk je niet even daar aan.

En laat ik het dan nog zeggen met wat Mijnheertje Koekepeertje erover zei;

Een paar weken geleden kwam het ter sprake en toen zei dat M.K.P. heel gewoontjes: "Mama, ik weet wat je er moet over schrijven dan!"

Dus bij deze, zijn woorden.

"De wereld is één groot boek. Als iemand overlijdt dan wilt hij dat zijn familie blijft verder lezen!"

En meer moet er hierover eigenlijk niet meer over gezegd worden.