Was ik compleet van de kaart door de epidurale?

M.K.P.: "Mamaaaaaaaaa, ik denk dat straks mijn motoriek gaat uitvallen!"
Ik: "Hoe bedoel je?"
M.K.P.: "Wel ik ben zo moeeeeeeeeeeeee!"

Tiens, ik wist niet dat ik een 8 jaar geleden een robotje ter wereld had gebracht! Dat hadden ze me destijds dan wel eens even mogen melden.

Die muizendokters toch... die hebben nu precies nergens kaas van gegeten. :-)

Een Jean-Michelleke doen

Kort voor de Kerstvakantie trokken H.T.B. en M.K.P.  en mezelf richting "Dendecathlon". Wat we er überhaupt weer gingen kopen, is weer in mijn triseeke geraakt. Dat betekent dus, weg is deze data in mijn bovenkamer.

Maar dit doet hier helemaal niet ter zake.

H.T.B. kan bij momenten ergens zijn zinnen op zetten en dan wordt er ook bij ieder bezoek aan die desbetreffende winkel de oren van de vrouw des huizes, moi dus, gezaagd. Gezaagd is niet correct, maar het is alsof er een plaatje blijft hangen met altijd dezelfde zin.

Wij, vrouwen noemen dat zagen. De mannen zullen dit misschien wel bestempelen als repetitief herhalen omwille van de vergetelheid van de vrouw.

Het onderwerp deze keer was: "Wij (want ondertussen had hij M.K.P. al voor zijn kar gespannen) willen graag een Ping-pong setje veur oep 't tafel."

Maar ik bleef het been stijf houden er ging geen setje meer richting la casa. No way!

En maar blijven repetitief herhalen: "Het is niet zo duurrrrrrrrrrrrrr en allez na en da ligt op een klein plaats en toeeeeee en asjeblieffffft!"

Op een gegeven moment nam het gezeur de bovenhand dat ik al eens had geroepen: "Als er nog énen zo blijft zagen dan hebben jullie onder de kerstboom een extra paksken!"

Ohohoh.... na mijn uitspraak mag ik de dag van vandaag nog blij zijn dat er überhaupt nog oren op mijnen kop staan. :-)

Het been blijf stijf alsof het overgoten was geweest met 10 pakjes stijfsel, maar er kwam niets mee naar huis dat met een zelfspansysteem op de tafel kon worden gespannen.

En toen kwam 't nief jaar en dé solden en weer een bezoekje aan Dendecathlon... en ik zou spontaan gaan zingen zijn "Boys put your record on. Tell me your favourite song!" 

Niets voor niets zegt men: "Iedereen kent zijnen zot!" En of course... the record ging on and on and on....

En wat deed ik? Wel, ik deed een "Sandra Bullockske" of beter gekend als "I can bent like a pretzel". Met als resultaat dat er hier nu menig avond wel eens een "Jean-Michelleke" wordt gedaan.

Lof

De kleine man en de grote man des huizes zijn me de laatste 3 weken écht wel goed aan het helpen waar ze kunnen. Spontaan biedt de kleine aan om te helpen afdrogen. En ook zijn het maar een paar borden en niet de ganse afwas die hij helpt afdrogen, toch doet het wat met me.

Alsook grote man steekt regelmatig de handen uit de mouwen om links of rechts in te springen. En dan gaat het maar om Gaëtan even van school te plukken of mee af te drogen of op te ruimen.

Het zijn de kleine dingen die het hem doen. En dat mag zeker wel eens gezegd worden dat ik daar ontzettend blij mee ben!

Sarcastisch zou ik kunnen zeggen: "Veur zolang ast duurt!" Maar daar gaan we niet vanuit gaan....we zien het gewoon positief en houden hout vast....

Hoe zou het zijn met?

Het is al even geleden dat er nog wat nieuws werd verteld. Niet dat er niet iets te vertellen was, maar als het goed gaat, gaat het goed.

En zo ook afgelopen vrijdag. Vooraf was er even wat schrik want ze hadden "iets" gezien op de pancreas en Gent wou dit toch even nader onderzoeken. Vandaar dat er vorige week een scan nodig was. En ook al had Dendermonde ons wat gerust gesteld dat het allicht een schaduw kon zijn. Temeer om dat foto' werd gemaakt kort na zijn aankomst, ben je toch wel onrustig.

Maar nu vrijdag was er goed nieuws, de pancreas is A-OKAY! De lever, tja dat is de boosdoener maar goed... alles verloopt prima. De teller op de weegschaal doet er al 28 kg af en de benen zijn terug trommelstokjes.

Toch zit er nog wat vocht in de buik maar daar gaat Dendermonde dan weer over beslissen wat ze daar mee gaan doen. Daar weten we dan in februari weer meer over. Maar buiten dit.. gaat het goed! Allicht zal er wel als de lever wat té erg gaat opspelen een oplossing moeten gezocht worden maar nu is er geen reden voor dit alles.

Zo gaat ie goed, zo gaat ie beter, is ons motto! En van ongerust zijn is er geen sprake meer, want alles is under control!

Ik ben er klaar voor, ik ben er klaar voor...

Dat irritante Spongebobke zegt het tot vervelens toe... maar nu was het H.T.B zijn beurt om dit te zeggen.

Weliswaar niet zo met die schelle stem, want de H.T.B. heeft een zware kelderstem maar vandaag was hij er klaar voor!

Klaar om via lasertherapie de stinkstokken op te geven!

Er werd hier thuis wel over gesproken in de zin van: "Je wilt het toch echt?"
Want de lasertherapie laten doen als het in het koppeke niet goed zit heeft geen nut. Mezelf kennende zou ik dan binnen de korste ambetante dagen terug sigaretten in zijn handen gaan duwen. Niet goed bezig dan.. hoor ik menig al denken, maar that's just me.

Maar goed, deze ochtend was het zover toen hij aankwam op het werk... de laser stond te blinken en hij mocht plaats nemen voor de behandeling. En dus kwam er vanavond dé maaltijd aan en normaal gezien volgt nadien dé gebruikelijke stok met tabak.

Deze keer dus niet... en oh, oh, oh.. is dat even wennen, want dat lichaam wilt wel, maar krijgt het niet. Ook moet nu ook cola, koffie gemeden worden de eerste dagen. Het lichaam moet wennen uiteraard.

H.T.B. verwoorde het mooi: "Mijn lichaam zegt nicotine maar mijn geest zegt, neen!"

Hij is er dus wel degelijk klaar voor!

Frisse neus

Ramen waar je moet aan krabben om terug zicht te hebben.

Dat hadden we nu toch al even niet gehad. Maar tegen de koude kan je je kleden en dat is maar één woord om te zeggen. En weg waren we.... naar Planckendael.

De kop is eraf

Het midden van de week en de eerste dagen op de nieuwe job.

Ik kan zeggen dat ik maandag een ontzettend warm onthaal heb gehad. Computer stond klaar, buro netjes en ineens een volledige planning voor de maand januari die vol zit met opleidingen.

Niet enkel opleidingen over de programma's waarmee ik zal werken maar ik ga ook mee de baan op met de verschillende afdelingen zodat ik alles goed leer kennen. From the ground up eigenlijk word ik getraind! En het is fantastisch.

Men zegt wel: "Nieuwe bezems vegen goed!" Maar ik kan zeggen dat ze echt wel gemeend tof zijn.

Morgen verwacht men mij héél vroeg op de montage-afdeling en voor jullie is de Ikea gesloten, maar morgen struin ik er met de monteur rond! Nah! :-)