Doedelzak

M.K.P: "Mama, weet jij wat een doedelzak is?"

Ik: "Tuurlijk weet ik dat, de Scottisch Pipes!"

M.K.P: "Maar neen! Dat zijn je dinges hier!!" En hij gebaart naar de "crown jewels."

Ik: "En waar heb je dat nu weer gehaald?"
M.K.P.:"Awel uit de film Cats & Dogs!".

Laat ik een ding duidelijk stellen over deze film: "Over muziekinstrumenten kennen ze dus niets!!!"

De Mippets

Een paar weken geleden ging ik met M.K.P. naar "The Mippets" zien. Allicht krijgt u als lezers al een eerste reactienood om aan te geven dat het "The Muppets" is. Troost je, dat heb ik al tig keer vermeld aan M.K.P. Maar helaas pindakaas, tevergeefs. :-)

Sinds de wat overdreven musicalversie volgde de 3 DVD's van uit de boekskes geknipte bon,  en nu galmt hier door de woonkamer meermaals Muppet-musical liedjes.

Als achtergrond weliswaar want ondertussen wordt er duchtig met Star Wars gespeeld en volgt er sporadisch een meezingsessie van M.K.P. Dit dan ook al of niet in de juiste inhoudversie.

Maar als ik moet kiezen, dan vind ik deze wel leuk om te horen en vooral te blijven aanhoren:

So I proudly present you Camilla and her princesses of poultry.......

Je m'endore devant la télé-syndroom

Gisteren een film gekocht, nl "Rien à déclarer!". Weer een Franse, indeed, bien sur, Monsieur, Madame.

Ditmaal van het luchterige genre  - nu een klein iets, ik wou dus "genre" typen en ik wist ineens niet meer hoe je dat begot schreef - jeezes... 40 zijn, dat is toch stillekes mankementen krijgen, en het is namelijk zo dat je dan moeilijk nog aan reservestukken geraakt, tenzij ge uwe serienummer nog kent. Maar dat papierke waar dat, dan weer opstaat weet ik ook niet meer liggen.

Maar wij zijn weer van het rechte pad aan 't geraken, met al die zijstraten die ik dan inslaag.

Die luchtigheid dus!

Hij is van én met de maker van die ander luchtige film "Bienvenue chez les Ch'tis". Als deze nog maar half zo goed is, als die dan gaat het lachen worden.

Nu koop ik meestal de films op DVD. Want votre soeur heeft namelijk een "je m'endore devant la télé-syndroom".

Vol goede moed begin ik er steeds aan, nodig de halve trouwboek (H.T.B.) uit om mee te kijken en meestal gaat het dan zoals dit:

Ik ben dus WEER eens in slaap gevallen.

H.T.B.: "Dat is toch plezaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaant met aaaaaaaaaaaaaa, naar nen film zien... Dat valt dan weer in slaap zunne!"

Guilty...

Dus daardoor komt het vaak voor als ze dan diezelfde films nog eens geven op een andere post (vraag me soms af of het medialandschap er geen Excelleke van bij houdt, de VTM heeft die film op maandag gegeven, drie weken later "Wijf-TV, etc... weer een afwijking....) - ik weer naar diezelfde film zie en me dan realiseer dat ik die eigenlijk wel al eens gezien had.. meestal valt mijn nikkel zo halverwege.

En zo waren er dus veel films die ik maar voor de helft eens gezien had. Nu koop ik ze, en dan kan ik stoppen als ik de slaap voel opkomen. Alhoewel ik dan toch ook al menigmaal heb moeten "re-winden op 64X" omdat ik dan enkel de aftiteling mee maakte.

Maar ik en mijn syndroom, het bezorgt mij veel herbekijks!

L'empreinte de l'ange

 (gebaseerd op een waar gebeurd verhaal)

Catherine Frot speelde de "voor gek-verklaarde" mama schitterend.
En dit terwijl ze het helemaal niet was, maar gewoon afging op haar moederinstinct en haar geheugen

Deze actrice leerde ik kennen toen een vriendin mij de film "La tourneuse de pages" in handen duwde in een ver verleden. Ook toen vond ik haar al een goede Franse actrice. En moest ik mijn mening herzien over Franse films.

Het einde is open en wat het meisje zegt: "Ik kan me niet veel van jou herinneren!", geeft je stof om het verdere verloop te schetsen.

Het huwelijk van "Claire Vigneaux" (gespeeld door Sandrine Bonaire) zal geen lang leven meer geschoren geweest zijn en langzaam maar zeker zal "Elsa Valentin (Catherine Frot) het meisje de kans gegeven hebben om wel veel "herinneringen" op te bouwen.