1 plus 1 is dat wel altijd twee

M.K.P: "Heyyyy moeder, hoe gaat het met je?"
Ik: "Alles gaat goed, buiten wat oorpijn."

M.K.P.: " Dat komt vast omdat je ongesteld bent."
Ik: "Maar ik ben helemaal niet ongesteld."

M.K.P.: "Ja, maar het had gekund."

Senieltje nummer 1

Dat is je boontjes afgieten vooraleer je met je vergiet aan de pompbak bent.

U denkt allicht, goed bezig zo.

Maar laat het een troost zijn..... Eentje was geentje!

Er kwam een vervolg

En of er eentje kwam, een vervolg dus op dit verhaal.

Andere setting maar ik was nog TV aan het kijken. We schrijven nu vorige week, een dag in november, dat H.T.B. thuis was.

Hij gaat netjes naar de badkamer waar het toilet is, als je in Antwerpen bent. Flink zo.

En dan wenst hij terug naar bed te gaan. Dus ik zie hem richting onze keuken sloffen en ik zeg: "Gaan we in de keuken slapen?"

Als antwoord geeft hij: "Go to the light." Draait zich om, sloft richting slaapkamer en duikt zijn bed in.

Dat voorval was ik eigenlijk wat vergeten tot ik hem een paar dagen geleden vroeg wat hij die avond had gezegd.

"Hoe? Watte? Wat heb ik gezegd?"

Hij wist het dus weer niet meer.... maar kon er wel om lachen...

Vanwaar haalt hij nu zoiets weer?

Is dat gelijk vliegen of muggen die worden aangetrokken door het licht?

Het kan ook u gebeuren

Vooraleer ik het verhaal uit de doeken doe, moet ik even zeggen waarom  ik op de zetel sliep.

Niet onbelangrijk, kwestie van geen verkeerde conclusies te trekken.

Uiteindelijk weten jullie het al, maar het is zo dat als H.T.B. thuis is dat Fientje de longen uit haar lijf miauwt om bij haar te komen liggen in de zetel.

Is H.T.B. niet thuis, dus in Amsterdam dan doet ze dat niet. Kattengedrag. Maar goed, we hebben het niet over de felix vulgaris en hun gedrag.

Maar dit is dus enkel om een decor te scheppen voor u als lezer.

Laat ik ook nog vertellen dat het nacht was, en ik dus met een dekentje met een Fien op de buik lag te slapen in de zetel, mid-oktober was het toen.

Ik werd wakker van gestommel tegen de livingdeur, een stilte en dan leek het of het binnen regende. Dus ik veer recht en H.T.B. stond gewoon de modem water te geven.

Dat de blauwe lampjes ineens gedoofd waren, mijn handtas spetters had en mijn sloffen wat vochtig waren zijn details, zeker?

Kwaad riep ik: "Wat doede gij na?" Overbodige vraag want ik wist het wel.

Laconiek en slaapdronken kreeg ik een antwoord: "Wie legt er na nen telefoon op de wc?"

Waarop mijn antwoord simpel van aard was: "Ik!!!! Omdat dat begot de modem is en niet de wc?"

En hop weg was hij, slaapdronken, zijn bed terug in. En daar zat ik, op mijn knieën, met Dettol, de vloer en apparatuur te poetsen.

Volgende ochtend, vertrek ik met M.K.P. en ligt hij nog te knorren. Ik had hem moeten wakker maken want hij ging zoonlief naar de school brengen, maar ik was veel te boos. Zoek het maar zelf uit, nah. :-)

10u30 zag ik mijn GSM oplichtten op het werk met een tekstbericht: "Goeiemorgen lieverd, waarom heb jij mij niet wakker gemaakt?"

En of ik snel was met mijn reactie terug te sturen: "Omdat gij begot op de modem zonodig moest wateren." (Ik zei het wat platter, maar goed).

En dat was het moment waar het bij H.T.B. begon te dagen. Toen hij in de living kwam lag er een dweil, rook het naar Dettol én ach haaaa, daarom lag de modem op zijn kop op een handdoek.

Hoe je slaapdronken iets kan doen... Maar waarom doe je dat dan? Neen, ik ga hier geen deskundige onderbouwde theorie gaan ophangen. Het is veel simpeler.

In Amsterdam is het WC dus waar bij ons in Antwerpen onze living is... en dus dacht H.T.B. dus dat hij daar nog was.

Enfin, alles lag dus plat qua internet, telefoon én TV. En had H.T.B. de opdracht gekregen om een nieuwe te gaan halen. Ik had gezegd dat hij maar moest zeggen dat we een hond op bezoek hadden gehad, die zijn poot had opgeheven.

Wat zeg je anders in zo'n geval?

Triomfantelijk, komt hij thuis met een nieuwe modem en uiteraard vroeg ik wat ze hadden gezegd.

"Ik heb gewoon gezegd, mannen, dienen modem doet het niet meer zunne. En ik heb een nieuwe gekregen".

Heeft hij toch geluk dat ik die dag moest werken en niet mee kon gaan, want ik zou nogal geroloogd hebben anders.

Maar ja... het kan misschien morgen mij ook eens overkomen....

Ze hebben iets

De buurman heeft iets, een haaamerkeeeee en een beitelkkkkeeee. Kloppen, kloppen, kloppen maar.

Kindjes roepen: "Dat is cool he."

Een andere buur heeft een boor, waarmee hij mij aan de tandarts doet denken.

Maar nog een ander heeft iets, dat zalig ruikt, zowat warme vanille. En in de hoek van de tuin stijgt er een damp op. Hij doet er zij T-shirt voor uit en dan zie ik hem nog wat rekken en strekken, allicht om de short ook nog uit te doen. En dan verdwijnt hij in de heerlijk, ruikende damp.

Wat het juist is, weet ik niet.

Maar ik denk dat als ik nu op mij stoel ga staan ik het wel zou zien.

Zou ik het durven?

Parler à mon père

 Wat deed het de twee laatste weken weer in hevigheid pijn.

 De krop in keel, de tranen hoog.

De dromen waren navenant, daar was je,  maar bij het wakker worden niet meer hier.

Samen met H.T.B. op het terras zitten en erover praten, de tranen laten vloeien. Het hebben over de oneerlijkheid van het onverwachte.

Het weten dat, de wat als zinnen, ons misschien jou nog hadden gegund, maar dat als het voorbij zou zijn, het allemaal niet van toepassing meer zou geweest zijn.

Daarom vake, voor jou, na twee jaar niet meer eens van dochter tot vake gepraat te kunnen hebben, mijn laatste brief aan jou (voorgedragen in de kerk door P. met de klemtonen daar waar nodig.)

Vake,

Men vroeg me: “Wil jij nog iets aan je vake zeggen? Je hoeft het niet zelf te lezen, dat doe ik wel voor jou!” 

Wel, nog nooit heb ik zolang naar een leeg blad zitten staren.

Van de hemel naar de hel gekatapulteerd worden en dat op een paar uren tijd. Dat is eigenlijk de beste omschrijving van afgelopen weekend.

Maar ongeacht je onverwachte vertrek, je was én blijft nog steeds mijn vake want:

 Je hebt van mij “iemand” gemaakt en niet “iets”.

Ik mocht vooral een kind zijn. En ook al betekende dat je in mijn “apenjaren” toestemde om een permanent in mijn haar te laten zetten die grandioos mislukte.

Achteraf kon je triomfantelijk zeggen: “Ziede wel!”

Vake, vandaag geef ik jou nog één laatste keer een kus.

Maar die laatste kus zou ik zou graag willen inruilen voor je hand in die van mij te voelen zoals vrijdag.

Jou nog te kunnen strelen over je voorhoofd en te zeggen: “Vecht vake, komaan, vechten hé!” En om dan, als de vogeltjes in jouw tuin terug begonnen te fluiten, te horen dat je jouw strijd had doorstaan en niet om te horen dat je de strijd had moeten staken.

Vake, er is nog zoveel dat ik wil zeggen, maar dat heb je nog tegoed van mij.

Want buiten mezelf, Luc en “onze” Gaëtan was er nog één persoon. En die wilt ook nog wat zeggen:

“Aan mijn Sisken,

 Wij waren meer dan 42 jaar getrouwd. Hebben mekaar steeds gesteund door dik en dun.

En wat voor mij soms teveel was: “Spons erover.”

Ik wens je een goede vaart…

Moe

 
Vake, dat we jou ontzettend hard zullen missen daar bestaat geen enkele twijfel over.

Maar bedankt voor te zijn wie jij was!

Kus,

 Christel

 

Als het te klein is geworden

De fiets van Mijnheertje Koekepeertje was al even wat té klein geworden.




Knieën die zich wat op nekhoogte begonnen te begeven, het fietste toch niet meer zo handig en zonder versnellingen is het ook niet evident.

Dus we zouden gisteren enkel eens gaan kijken voor een fiets. Zo wat passen en rondkijken en zien wat de mogelijkheden zijn.

Maar wij zouden "Die van A" niet zijn, als we een klein uur later al een fiets hadden gekocht.

Eén ding, we waren met de auto en die fiets past niet meer zo goed in een auto. Maar geen nood, we  hebben al onze fietsen daar al gehaald en we kunnen die daar altijd stallen, tot het moment er is dat je hem kan ophalen.

En wat kriebelde het deze ochtend al om hem om te gaan ophalen.

Groter, maar het lukte hem héél aardig om veilig naar huis te fietsen. Het beviel hem zo erg, dat hij nog wel wou gaan fietsen. Maar dat houden we voor het volgende weekend. Dan kunnen we met ons drietjes weer in de ochtend naar de markt met de fiets.

Gewoon zalig.. fietsen.....

Piejama

Mijnheertje Koekepeertje is met een vriendje via Skype aan het Minecraft spelen.

Eerlijk gezegd, ik ken er niets van en ik hoor hem zeggen: "Kom je op die of die server." En zo gaat dat maar door.

Ineens hoor ik hem tegen het vriendje roepen: "PIEJAMA, PIEJAMA!"

Ze zijn tikkertje ofzo aan het spelen en het gaat dan over "snosball" (zal wel iets anders zijn, maar zo klinkt het) en nog wat voor mijn brein onverstaanbare dingen. Maar één ding is zeker, PIEJAMA, PIEJAMA, dat versta ik.

Zou ik nu zeggen: "Het is bedtijd, het is bedtijd. Want je wilt zelf je pyjama aan?"

Neen hé, laat ik het spel nu maar niet verbrotten met mijn flauwe humor.

Dit is "so not done".

En nu zeker niet, nu ik hem net hoor zeggen: "Ik heb een heks gevonden!"

Afluisteren is wel voer voor nog eens een blogbericht. :-)

Grapjurkjes bij de politie

Vorige week donderdag was er voor de genodigden een voorsmaakje.

En oh, oh, oh, wat was ik die avond dé domme kip, door nog even buitenshuis te gaan eten. Met een vaag gevoel in het hoofd van: "Is dat nu niet vanavond of toch niet?", vertrok ik toch met Mijnheertje Koekepeertje.

Nondeduizendpoten, de hoeken van onze straat, de afrit voor de hulpdiensten, garages, gemarkeerde lijnen, alles stond vol auto's, bij onze terugkeer.

Geen millimeter parkeerruimte meer.

Ondertussen dan maar even gestopt in onze straat, voor andere garages, nadat ik al 10 minuten rondjes had liggen draaien in onze straat.

Komt daar een vrouw aan én die wenst te draaien op de opritten van de garages waar nota bene al geparkeerde auto's (van de buren) staan. En net daar stond ik, net zoals er geen millimeter parkeerruimte meer was, was er ook geen millimeter draairuimte tussen haar auto, die van de oprit en de onze.

Dus ik blijf staan en ik bekijk het tafereeltje, hoor een krakende versnellingsbak, gas planché maar ze geraakt niet gedraaid. En ik? Ik zit nog altijd in de auto... ach ja., tijd zat, want het liep tot 22 uur. :-)

Dus bel ik met "de gratis lijn van de smurfen" en leg dat uit, dat het dé eerste dag is, dat het weer een schandaal is en dat wij als bewoners mét kaart (maar wat ben je ermee na 18 uur en als de straat vol staat) weer frustraties alom is.

Leg uit dat er voor mij een vrouw staat die nog liever tegen auto's zou rijden dan gewoon een straat om te rijden én dat ik het vertik om mij te verplaatsen want dat als ze naar rechts draait er geen enkel probleem is.

En dan krijg ik écht wel grapsmurfje aan de lijn: "Mevrouw, dat is zeker niet fijn én ik begrijp dat dit tot frustraties kan leiden. En het kan ook leiden tot verkeersagressie."
"Ik stuur sowieso een verkeerspatrouille erop af maar ik wens u ondanks alles toch nog een fijne boekenbeurs."

Onnodig te zeggen dat ik het cynisme van de smurf toch wel wist te appreciëren ondanks mijn frustratie.

Ben uitgestapt naar de vrouw toegegaan en gezegd: "Rij toch gewoon gelijk iedere mens een blokje om." Daar was ze het dan eerst nog niet mee eens, want als ik wat achteruit zou rijden kon zij haar bocht wel goed maken. Dus heb ik het nog eens herhaalt en verteld dat ik "gewoon terug in de wagen ging zitten zonder hem in achteruit te zetten."

Een paar tellen later, kon de buurvrouw me vertellen dat we gewoon voor de dokter zijn huis mochten staan.

En zo was alles weer peis en vree, in mijn hoofd.

Och ja, en heb ik nu al verteld dat ik nen behoorlijke koppigen does kan zijn? :-)