De zoektocht is voorbij

Amsterdam werd afgerond...maar nog steeds......

Spannend... de parking

Het traject Amsterdam - Utrecht en 's avonds de omgekeerde richting was een beetje teveel van het goede aan het worden.

De leeftijd van 50 gehad, en de knoop was snel doorgehakt. Dat klinkt nu lekker oud, maar de rust was ook ver te zoeken en het werd hoog tijd.. voor een wat rustiger vaarwater.

So, we proudly present you, Bilthoven!

H.T.B. ging op zoek en kwam wat tegen....en wat voor iets. :-)

Wij (M.K.P. en ikzelf) hadden het tot afgelopen zaterdag maar alleen op de PC gezien maar waren al verkocht van de eerste keer.

H.T.B. begeleide ons naar de deur en daar gingen we.......vol verwachting klopte ons hart

En kijkt ne keer hoe blij hij was, dat wij blij waren.

Hoe we de eerste momenten daar beleefden... dat volgt..later.

De speciallekes

Nu had ik jullie daarnet liggen he.. (lees het bericht hieronder - Faites vos jeux... voor diegene die het niet zouden begrijpen).


Maar nu voor echt... dus...

Er waren 3 mensen die uit de box hebben gedacht... waarvoor hartelijk dan.

Wat zeg ik, als ik eerlijk ben 4, maar dat is nog weer een stuff voor een ander blogpostje dan.

Ik weet zeker als die mensen hier kijken, ze zichzelf direct herkennen in dit.

Dank je wel, Juf Olga, Dominique en Jo.

Faites vos jeux, rien ne va plus

De partners in crime kregen daarnet een mail van mij.

Ik deel hem hier even volledig. Dit met een reden, omdat ze voor de speciallekes naar hier moesten komen. (slim van mij hé :-)

QUOTE

Lieve partners  in crime,

De doos is dicht!!!! We klokken af op soixante-neuf hersenspinsels.

19 meer dan we eigenlijk nodig hadden. Dat is te danken aan u én aan u én zeker ook aan u!!!!!!

Zoals jullie misschien weten hebben de Blues Brothers zelfs een liedje erover geschreven:

I NEED YOU, YOU, YOU. Weliswaar gaat het om “liefde” maar op één of ander manier deden jullie dit allemaal uit een vorm van liefde. Na niet sentimenteel gaan worden, laat dat maar aan de bijna 50-jarige over op vrijdag.

Er zijn 3 speciallekes bij.. die waren iets extra, was meer dan ik verwacht had en ik ooit kon wensen.... Dus die kregen een aparte lay-out van mij. 

Er was extra stress sinds gisteren. Want als u gisteren op de blog (http://www.just-us-antwerpen.blogspot.be/2015/07/time-flies-like-arrow-fruit-flies-like.html))bent langs bent geweest dan weet u waarover ik spreek.

Als het weer van de toet de blaas is, dan zou ik maar snel eens gaan kijken.

Voor foto’s van de speciallekes verwijs ik u naar onze blog. Ach ja, ik ga dat hier niet allemaal vertellen. I told ya, ook afwisselend daar eens gaan kijken.

 Partners in crime ik zie jullie daar dus...maar uiteraard niet zonder groet hier,

Gotta scat, kitty cat, blow a kiss, goldfish

K.S.D.

 

UNQUOTE

 

Die speciallekes dan nu! Ik hoor het jullie al scanderen. Maar weet jullie goed wat... dat verschijnt hier pas om 21 uur.

Time flies like an arrow, fruit flies like a banana

De almost-50-jarige belde mij deze ochtend. Nu niet dat zoiets ongewoon is, maar als hij dat doet op dat uur, dan weet ik, d’er is iets.

 

Vrolijk, (ik hoorde dat hij aan het rijden was – dus die hersenpan van mij: sjajet hé... onderweg naar huis) opgewekt omdat hij dé blijde boodschap te verkondigen had van: “Ik kom vanavond al naar huis.”

 KAK! (in stilte zei ik dat, uiteraard).

 Tetterend (pratend) dat hij toch wel vergeten was dat hij morgen een seminarie had.

Ja... vergeetachtig worden én hierdoor de Knippende Snoodaard haar plannen naar de genou helpen.

 Een plan B.. euhhhh, Deuhhhhh, bah neen, he....

 

Maar goed, Knippende Snoodaard, herschik de hersenpan en bedenk wat, nu liefst.

 

Nieuwe plannen gingen door mijn hoofd, herschikken die handel, wat beginnen zweten, wat beginnen hyperventileren :-)

 

Enfin... het zal wel goed komen, wat moeilijker maar dat zal ook wel lukken.

 

Kom ik thuis, wil ik de vuilnis buiten zetten, zitten er wormen onder...

 

KAK (maar nu luidop)

 

Allez, dat kan ook weer  gedaan worden met Dettol. Vieze wormen, dat hadden jullie niet zien aankomen hé, dat kokend water.

 

Een dag... waarop je gewoon dit zegt,

 

 

 

 

 

 

De Pot.... en het is er genen van Olen

Is eigenlijk ook genen pot, want het is bokaal.

Maar het begon met een ideetje te zien op Pinterest.

Wie dat nog niet kent, u bent gewaarschuwd, als je daar naartoe surft, laat het je nooit meer los. En niet zo Quick zelfs. (Heb je de verborgen reclameboodschap? En neen, dit is niet gesponsord). ;-)

Vandaar dat ik van mijn partners in crime hersenspinsels nodig had.


Knippen (vandaar de naam K.S.D.), plakken - en dat voor iemand die op een lijn nog niet recht kan knippen. Laat ik het zo stellen dat ik onze Nationale feestdag van 21 juli goed heb benut.

Voorbereiding... nen lege bokaal dus nog
 

Ook wat ludieke zaken gaan erbij.

Daarom werd aan Mijnheertje Koekepeertje,  die bij La Reine was, gevraagd om een Perrier-flesje te meten. En met zijn 23 cm hoogte zou het lukken. Wat Perrier er bij komt doen lees je in een andere blogpost.



Wat hersensspinsels...

Hoe hij ingepakt zal worden... is voor de volgende keer......

Er kwam een vervolg

En of er eentje kwam, een vervolg dus op dit verhaal.

Andere setting maar ik was nog TV aan het kijken. We schrijven nu vorige week, een dag in november, dat H.T.B. thuis was.

Hij gaat netjes naar de badkamer waar het toilet is, als je in Antwerpen bent. Flink zo.

En dan wenst hij terug naar bed te gaan. Dus ik zie hem richting onze keuken sloffen en ik zeg: "Gaan we in de keuken slapen?"

Als antwoord geeft hij: "Go to the light." Draait zich om, sloft richting slaapkamer en duikt zijn bed in.

Dat voorval was ik eigenlijk wat vergeten tot ik hem een paar dagen geleden vroeg wat hij die avond had gezegd.

"Hoe? Watte? Wat heb ik gezegd?"

Hij wist het dus weer niet meer.... maar kon er wel om lachen...

Vanwaar haalt hij nu zoiets weer?

Is dat gelijk vliegen of muggen die worden aangetrokken door het licht?

Het kan ook u gebeuren

Vooraleer ik het verhaal uit de doeken doe, moet ik even zeggen waarom  ik op de zetel sliep.

Niet onbelangrijk, kwestie van geen verkeerde conclusies te trekken.

Uiteindelijk weten jullie het al, maar het is zo dat als H.T.B. thuis is dat Fientje de longen uit haar lijf miauwt om bij haar te komen liggen in de zetel.

Is H.T.B. niet thuis, dus in Amsterdam dan doet ze dat niet. Kattengedrag. Maar goed, we hebben het niet over de felix vulgaris en hun gedrag.

Maar dit is dus enkel om een decor te scheppen voor u als lezer.

Laat ik ook nog vertellen dat het nacht was, en ik dus met een dekentje met een Fien op de buik lag te slapen in de zetel, mid-oktober was het toen.

Ik werd wakker van gestommel tegen de livingdeur, een stilte en dan leek het of het binnen regende. Dus ik veer recht en H.T.B. stond gewoon de modem water te geven.

Dat de blauwe lampjes ineens gedoofd waren, mijn handtas spetters had en mijn sloffen wat vochtig waren zijn details, zeker?

Kwaad riep ik: "Wat doede gij na?" Overbodige vraag want ik wist het wel.

Laconiek en slaapdronken kreeg ik een antwoord: "Wie legt er na nen telefoon op de wc?"

Waarop mijn antwoord simpel van aard was: "Ik!!!! Omdat dat begot de modem is en niet de wc?"

En hop weg was hij, slaapdronken, zijn bed terug in. En daar zat ik, op mijn knieën, met Dettol, de vloer en apparatuur te poetsen.

Volgende ochtend, vertrek ik met M.K.P. en ligt hij nog te knorren. Ik had hem moeten wakker maken want hij ging zoonlief naar de school brengen, maar ik was veel te boos. Zoek het maar zelf uit, nah. :-)

10u30 zag ik mijn GSM oplichtten op het werk met een tekstbericht: "Goeiemorgen lieverd, waarom heb jij mij niet wakker gemaakt?"

En of ik snel was met mijn reactie terug te sturen: "Omdat gij begot op de modem zonodig moest wateren." (Ik zei het wat platter, maar goed).

En dat was het moment waar het bij H.T.B. begon te dagen. Toen hij in de living kwam lag er een dweil, rook het naar Dettol én ach haaaa, daarom lag de modem op zijn kop op een handdoek.

Hoe je slaapdronken iets kan doen... Maar waarom doe je dat dan? Neen, ik ga hier geen deskundige onderbouwde theorie gaan ophangen. Het is veel simpeler.

In Amsterdam is het WC dus waar bij ons in Antwerpen onze living is... en dus dacht H.T.B. dus dat hij daar nog was.

Enfin, alles lag dus plat qua internet, telefoon én TV. En had H.T.B. de opdracht gekregen om een nieuwe te gaan halen. Ik had gezegd dat hij maar moest zeggen dat we een hond op bezoek hadden gehad, die zijn poot had opgeheven.

Wat zeg je anders in zo'n geval?

Triomfantelijk, komt hij thuis met een nieuwe modem en uiteraard vroeg ik wat ze hadden gezegd.

"Ik heb gewoon gezegd, mannen, dienen modem doet het niet meer zunne. En ik heb een nieuwe gekregen".

Heeft hij toch geluk dat ik die dag moest werken en niet mee kon gaan, want ik zou nogal geroloogd hebben anders.

Maar ja... het kan misschien morgen mij ook eens overkomen....

Sluipgevaar

Met H.T.B. die deels in Amsterdam woont sluipt hier zo af en toe wel een Hollands accent in.

En dan heb ik het niet over de taal.

Alhoewel, de begroeting van H.T.B. is soms dolenthousiast en met de nodige: "Godverdomme Jochie, kom nen keer hier!"

Maar zo is er een reality-show die ik tot een paar maand geleden nog niet kende, maar dankzij H.T.B. duurde dit niet lang.

Twee bussen haarspray om een kampkapsel te maken en dan zijn uitspraak: "Hoort mar es knettere." Want: "Zonder haarlak kan ik himmel niks. Dès m'n afgod."

Zijn huispak en juichpak werden op slag een succes en een haarstijl: "Ja, da's gemak. Knot in, pak an en noar de Jumbo." - werd dé gekende Jumbo-knot.

De mama krijgt regelmatig deze opdracht: "Oôch, gift nog mar 'n woorstebrôôjke vur de stress."

Zo was ook een tijdje geleden toen men in Brazilië tegen de bal ging stampen er in de Jumbo een spaaractie.

En H.T.B. spaarde mee voor "dé Pet van" met haarstukje.

Het kleine grut hier, met de naam Mijnheertje Koekepeertje poseerde ook gewillig in the one and only.

 

 

 

Gewoon Koewaus!!!!!

Als de camera dan toch klikkerdeklik mag doen

Dan krijg je mooie beelden van Mijnheertje Koekepeertje.

 

 

 

Als je niet wenst gefotografeerd te worden

Dan heb je handen die het kunnen verhinderen.

Of je kan je boterham gebruiken.

 

 

Kitty

In augustus zitten we weer in Amsterdam.. dus weer tijd om daar ook wat cultuur mee te nemen.

Een uitstap ligt al vast voor Mijnheertje Koekepeertje en mezelf en dat is het Achterhuis.

De tickets zijn er ook al, want we weten uit ervaring dat het er van 's ochtends al aanschuiven is. Maar met een tijdslot ben je zeker van je plaatsje.

Mijn broer is.....

Toen we in Artis het gorilla-verblijf betraden was er geen aap te bespeuren.

Maar op de verwarming van het binnenverblijf zat een poes... gezellig te zitten en volop aan het genieten van de aaitjes en kijkt nu toch eens wat een leuke poes momenten.

Gelijk een magneet word ik er naar toe getrokken, en een klein meisje vraagt gelijk: "Mevrouwwww, is dat jouw poesssss?"
"Neen, het is  niet mijn poes, deze poes woont hier en is dus eingelijk van Artis. Maar ze heeft hier zeker geen tekort aan aandacht en eten zal er ook wel te rapen vallen."

En mocht ze ooit lastig gevallen worden, dan haalt ze gewoon haar grote broer, Mister Zilverrug.

Toen we uiteindelijk bij het buitenverblijf van de gorilla's kwamen, was poes er weer. Ondertussen had ze zich netjes tegenover hun buitenverblijf genesteld en lag daar te genieten van de zon.

Tja, je moet je grote broer toch wat in de gaten houden.

GPS in een vachtje

Gisteren belde H.T.B.: "Zeg, zegggg, weet je nu wie ik hier net tegenkom?"

Euhhh, deuhhh, neen..... ik kan niet zien wie hij tegenkomt in Amsterdam als ik in Antwerpen zit. Nu ook niet mocht ik daar zitten, tenzij ik dan met hem was meegewandeld (ingewikkeld).

Enfin.....



Madam Tussaud (Amsterdam - april 2014)


 

H.T.B.: "Ik wandel naar den Appi aan het Museumplein, kwestie van nen frissen neus te halen!"


Ik: "En dienen achter uwen hoek was dicht ofwatte?"
Ik vrees dat ik in een vorige leven een GPS ben geweest. Altijd dé dichtsbijzijnde winkel zoeken vanaf de plaats waar je je bevindt.

H.T.B.:"Ik zei toch nen frissen neus halen, even 't blokje om." "Dus ik kom van den Appi en wandel richting van het Concertgebouw."

Mothership is mee... de route werd herberekend.

H.T.B.: "Dat staat daar dus vol polisj (politie) maar die laten mij door. En dan ineens stopt daar nen zware auto (zo die van met die sterrekes op hunne kapoot (motorkap) en dan stapt ze uit! Ons Béatrice..."

Daar stond H.T.B. dan, met een flesje melk van den Appi, de voormalige koningin aan te gapen.


En H.T.B. zou H.T.B. niet zijn, dus voegde hij er nog aan toe: "Volgens mij gaat die naar dezelfde coiffeur als ons Fabiol."

Vijgen na Pasen

Met de Paasvakantie waren we in onze tweede thuishaven.

Er valt nog zoveel te zien en te ontdekken aldaar.

Zo was er iemand die M.K.P. zijn hoofd wel wou.

Hij stond op het randje van een gebouw.

En we gingen ook wat cultuur snuiven.

 

 

We zagen fauna en flora en dat maakte dat de tijd in onze tweede thuishaven er weer veel te snel op ging zitten.


Meer foto's  staan hier te bekijken. Wat ze allemaal publiceren is wat téveel van het goede.

Zusjes, gelijk ons Fientje en Marieke. Alleen wat van een gevaarlijker soort.





 

Lachen met

We waren weer naar onze tweede home afgelopen weekend en gingen eens de andere kant op. Ditmaal eens langs Oud West ons begeven om daar onze stad te verkennen.

We lopen langs andere winkels, lelijke panden, vuile ramen, een opvang voor daklozen en ook een psychiatrie passeert er op onze weg.

Het is pas als we langs de overkant van de straat terugkeren, we goed en wel zien wat er als soort van kunst op het gebouw van de psychiatrie prijkt.

 

Lachen met jezelf is de beste therapie zeker. Of je kan het ook zien als: "Als je zover op de ladder bent geraakt, is het tijd om hier binnen te stappen."

Movember

Nog niet van het harige type, maar een begin.

Kasteeldames

La Reine en ikzelf zullen ons in oktober onderdompelen in de kasteelsfeer.

Eindelijk, want omwille van het "op uw blaas gaan-avontuur" is dat maar uitgesteld en uitgesteld en nu hebben we "la vache bij de horens" gevat.

We opteerden eerst voor La Belgique om dan ons centen te gaan deponeren in de outlet van Maasmechelen en daarna ons naar een kasteel in Lanaken te begeven.

Maar we konden er niet boeken op de door ons gekozen data en dus moesten we op zoek naar een ander Château. Niet evident quoi, als je maar uit 40 kastelen kunt kiezen.

In een ver verleden en ook met met mijn vorige werk waren we eens in Borgloon belandt, waar we hadden gelogeerd in een kasteel om u tegen te zeggen qua logies, qua eten et sûrtout qua vin. Nadien zijn we dan Vespa gaan rijden tussen de appelbomen. Maar laat da château nu net zijn boeken hebben neergelegd.

Dus sprak Halve Trouwboek gevleugelde woorden: "Zegggg, ge gaat een kleine 150 km rijden  in België waarom doe je er dan geen 20 km bij en rij je naar Frankrijk?" "Naar een kasteel dat qua eten héél goed scoort (vroegere  baas van H.T.B. gaat altijd er naartoe als hij in die streek is en dat mag als referentie genomen worden)."

Tja, dan weet je dat hij gelijk heeft en dat La Reine ook hiermee meer dan tevreden zal zijn.

Dus we gaan ons onderdompelen in de Cap-Gris-Nez en gaan nadien ons tegoed doen aan een viergangen-diner en 's ochtends aan een uitgebreid ontbijt.

Life can be beautiful.

En H.T.B. en Mijnheertje Koekepeertje dan, zal u zich afvragen? Wel, die gaan les petits princes van La Reine en wijlen Le Roi verzorgen in het Château van Lebbeek.


Maar voor het zover is, gaan La Reine en Mijnheertje Koekepeertje en ikzelf nog Amsterdam in september onveilig maken. En H.T.B, hoor ik u nu weer vragen? Wel, die gaat gewoon op mannenweekend met de golf-buddies.

Wat een vakantie kan brengen

E.T. phone home! Enkel houdt M.K.P. zijn vingers wat anders, maar zolang je thuis geraakt is het goed.




Je gaat op kartstage en daar mag je op dag 2 in een grote kart gaan zitten. Laat die spieren maar trainen tot Muscles from Antwerp.



Staan naast "Het idool van uw riool" ('t Ruimerke - typisch Antweirps) , neen excuseer, het "idool van uwe papa", den Tiger (dienen van de Woods). En je vindt deze top (kijk maar naar het duimpje).



Je waait uit aan de Noordzeekuste en bezoekt het leven van de zee (laat de foto maar zelf reclame maken).

Je gaat varen in Amsterdam.

En je laat de toverbol verkleuren in je mond.

Uiteraard is de vakantie nog niet ten einde en zijn er nog een paar mensen die hiertoe zullen bijdragen om er een leuke vakantie van te maken.

Aan diegene die het tot hiertoe al hebben ingevuld... tankjoewel!!!!!!

We scare because we care!

H.T.B was jarig op 31 juli, net zoals al de andere jaren al.. raar hoor.

M.K.P. en ik hadden al een paar weken op voorhand een plan gemaakt samen met H.T.B. zijn Broertje en schoonzusje.

En goh, dat was toch schrikken, maar op een aangename manier, toen H.T.B. op woensdag van de bakker kwam en deze totaal onverwacht voor hem, ineens achter zijn rug "Happy Birthday" zongen, daar in Amsterdam.

Dus "we scare because we care", was héél toepasselijk omdat we verwacht werden bij Pixar. Binnen mochten we geen foto's maken. En je weet onmiddellijk waarom als je ziet dat het dé orginele schetsen, storyboards, etc... van dat knap team van Disney Pixar is.

Enkel bij het verlaten van de tentoonstelling mocht het wel.


We werden getrakteerd door Broertje op een Magnum. En niet zomaar eentje, maar een gepersonaliseerde.

Een boottocht volgde, lekker gaan eten en veel lachen!

Broertje leerde M.K.P. hoe hij mooie foto's kan maken met effecten. We liepen van De Dam naar de Negen straatjes en weer terug. Zagen de walletjes en de madammen die erbij horen.

Snoven de wiet op en stapten behoorlijk wat kilometertjes.

Fijne herinneringen die in ons hart weer voor vreugde hebben gezorgd.

Geef mij maar Amsterdam.

Morgen zitten wij bij het krieken van de jour, al op de Thalys richting Amsterdam.

Er zijn veel things to do, things to see.......

En nadien dus, things to tell.