4 jaar later

Wat vliegt de tijd toch.

En je kan huilen vandaag, maar je weet ook dat het misschien niet vandaag is maar misschien op een totaal, onverwacht, ander moment.

Daarom vandaag een fijne herinnering aan zijn "orde".

Als je de keukenlade opentrok dan lagen de lepeltjes en de vorkjes, echt lepeltje, lepeltje.

 

 




Niet dat het nu anders is, maar een paar weken na het verlies was ik bij ons moeke en we deden de afwas.

De lepeltjes gingen in de keukenlade nog steeds lepeltje lepeltje...

Maar wat deed La Reine ineens, eens goed rommelen in de lepeltjes.... zodat ze wanordelijk lagen.

Een vloek erachter en hier gedaan ermee......


Wat een mens dan even niet kan hebben omdat je geconfronteerd ermee wordt.

En nu... liggen ze lepeltje, lepeltje soms....

Maar het is een mooie herinnering aan de haast obsessieve manier van ons vake zijn orde.

Inspiratie op doen in boeken.....

Het hoort er allemaal bij.... stapje voor stapje.........


Met één doel op 31 juli 2015.

Wie niet waagt, niet wint.

Bij deze lieve dame won ik dit.....

Dus excuseer dat ik me vandaag even wat onder handen laat nemen door professionals.....

Kunst op school

Mijnheertje Koekepeertje heeft geschilderd voor het schoolfeest van 9 mei 2015.

Door zijn Plechtige Communie kon hij er niet bij zijn, maar zijn kunstwerk mag er zeker zijn.

Meet the artist..........

 

Vermeer deed dit ook ooit eens......... :-)

Senieltje nummer 6

Dat is wanneer ik was in steek en pas wanneer de machine draait merk dat ik er Carolin vloerzeep heb bijgegoten.

Waarom... wel daarom....

Onlangs zei H.T.B. mij het volgende: "Je hebt de dood van je vake nog niet altijd verwerkt he?"

In eerste instantie stuitte dit niet op een warm onthaal van mijn kant. En eenmaal zoiets bij mij doordringt dan heb ik het.

Ik was liedjes op een SD-kaartje aan het zetten, voor in de nieuwe auto, afgelopen woensdag en ik kwam op één van de vele CD's een liedje van Anouk tegen.

En dit deed het hem.....

 Still I don't know why you're gone, now you're gone
No beautiful goodbye
You will never leave my mind
And it turns out to be so much different than our dreams
Now you're, you're a star in heaven
You're a star in heaven now
You're a star in heaven
Yeah you're my star

De volledige song is ook héél mooi.

Je kent, een nagel op de kop.

Alarm, alarm, alarm... Yeti voor de deur

Deze ochtend was ik al om 5 uur klaarwakker. Toch nog wat vroeg om op te staan op je vrije dag en op een pedagogische studiedag van Mijnheertje Koekepeertje.

Maar om 6 uur was er geen houden meer aan.. ik zou eruit komen, ik was klaarwakker.

Alsof de goden ermee gemoeid waren stond M.K.P. een paar minuten later ook uit zijn bed.



Aangezien we vandaag nog met het openbaar vervoer moesten gaan, zaten we om 9 uur al wat te verkleumen op een bankje te wachten op de snelbus.

Eindeloos, zo'n rechte baan

Tot aan de kerk in Kontich, Molenstraat door, kruispunt over en eventjes een stukje lange boulevard.





 De garage doemt al op.

Enne dat het moment van binnen stappen met knikkende knietjes.

Je vertrouwde gezicht van je verkoper zien die recht veert.  Nog wat formaliteiten afronden en dan gaan het moment er bijna zijn....




De deur zwiert open en je moet even slikken (ja ik werd sentimenteel voor een wagen)... en daar staat en bordje met

"Proficiat mevrouw Mothership"

... en dan zie je een doek over iets liggen. Ja, dat er geen kat zou onder zitten dat wisten we al... want dat had die al gemiauwd... Deuhhh :-)

De plechtige onthulling.. ik dacht dat alleen bij Ferrari het zo werd gedaan, maar blijkbaar doen ze dat hier ook... het voelt toch wel wat speciaal.....


Half uurtje later de garage uitrijden met je nieuwe wagen, zalig.

Het valt allemaal in de plooi... daarvoor deden we het.

En nu, nu staat hij hier de deur, zijn eerste hagelbui al op zijn dak gekregen.

Vandaag mag iedereen hem zien......

HIERISTIEDAN for real.............

Met wat vertraging....

Is hij vandaag eindelijk opgehaald....

Van de tram stappen en de straat inwandelen om dan een zware auto achter je te horen en te denken: "Ja, deze is voor mij!"

Omdraaien en overschot van gelijk hebben.

Ik denk dat de transporteur nog nooit zo'n enthousiaste dame zag die dan teken deed dat hij wat verder stond. Hij wist direct dat ik het was wie hij moest hebben.

Een ontzettend vriendelijke man.. die wist te zeggen dat 75% ervan gerecycleerd wordt en dat het toch zonde was dat hij het begeven had want dat hij er nog goed uitzag.

Tja, ....

In ieder geval......

Dag mijn trouwe vriend, dag mijn AXB-tje.....

Botsen en deuken

Aan diegene die op zondag 11 januari 2015 is gaan zwemmen in de Wezenberg Antwerpen.

Dank dat u tegen de auto van H.T.B. bent gereden en vervolgens bent doorgereden.

Denkt u echt dat een Nederlandse nummerplaat geen verzekering heeft of dacht u zelf dat het een berg papierwerk met zich mee ging brengen?

We hopen van ganser harte dat u tijdens uw zwempartij een flinke borrel chloorwater heeft binnen gekregen waarvan uw darmen een paar dagen van slag zijn geweest.

Moge uw verzekering niet tussenkomen, als u er überhaupt al een had, en dat het u een duit centen mag kosten.

We hopen dat u nu en de komende tijd uzelf kan aankijken in de spiegel zonder rood te worden van schaamte omwille van het vluchtmisdrijf dat u heeft gepleegd.

U bent bedankt, absjaar!!!!!!

En toen kwam jij

Neen niet, Jennifer Jennings.

Er werd hier aardig wat over gezeurd van het Mothership haar kant. Sorry H.T.B., voor de onrust die het meebracht.

In eerste instantie werd het plan opgevat om eenzelfde volume te gaan hanteren. We gingen langs bij kenners van zaken, om gewapend met info huiswaarts te keren.

Maar de tijd was nog niet rijp om onmiddellijk een beslissing te nemen.

Nu afgelopen zaterdag dus wel... Ochtendstond heeft goud in de mond, zullen we het maar noemen dan.

De opvolger moest evenwaardig zijn was ons eerdere motief.  Maar dat hebben we zaterdag laten varen.

Het heeft bij beide wat tijd gehad om te bezinken en uiteindelijk sprak H.T.B. de woorden uit, waar ik, het Mothership ook al mee in  haar hoofd had gezeten. Ik ben soms het type, "ik zeg lekker niets en loop lekker wat ambetant rond."

Dus sprak H.T.B. de wijze woorden: "Zoek jij nu samen met Mijnheertje Koekepeertje er eentje uit, die jullie ligt. Jullie gaan er het meeste deel gebruik van maken. Zoek echt iets dat op jullie lijf is geschreven en past bij de stad."

Daar zit je dan, in je pyjama, onfrisse adem en met je haren in een knoop te staren naar dé supermarkt.

Och neen, troost je. Niet om daar te gaan kopen maar om daar lekker ongestoord even te gaan testen.

En daar gingen we dan, pyjama en onfrisse adem waren ondertussen al een onbestaand iets geworden. De haren trouwens ook :-)

Deze supermarkt heeft geen karrekes en ik zou begot niet weten hoe ik het erin moet proppen, het geeft niet te goed mee, tenzij je er met een bots een deuk in krijgt. Maar dat is  voor een ander logje weer een verhaaltje. :-)

Er stonden er 3 dezelfde. Zelf had ik er maar twee gespot om nadien tegen de verkoper te zeggen dat ik de derde niet had gezien (en die stond nota bene wel tegenover één waar ik ingezeten had) omdat het een mottig kleur was. Echt mottig.... het kleur van een nummerke twee van de kindjes, als je begrijpt wat ik bedoel.

De overijverige, uit zijn mond niet fris ruikende verkoper, sleepte mij naar hun midden-desk om daar een offerte te gaan printen. Ik viel haast van de kruk, want dat was niet wat er op het papiertje stond. Er  kwamen nog wat ditjes en datjes bij.

Als ik dan al voel dat ze mij gaan liggen hebben, dan blijf ik rustig en dan begin ik in mijn hoofd dingen te zeggen. Ik hoop dat ik niet een roloog heb getoond, want dat kan ik niet binnenin.  :-)

Op mijn vraag of zij met de huidige saloncondities zeker waren van hun laagste prijs verliet ik het pand. Zijn antwoord was trouwens, "Zijt maar zeker."

Dat zou ik nog wel eens gaan bekijken.

En ochhhh wat was hij mis - Opgepast, het was een andere motorversie maarrrrrr ik kreeg hier een pak opties om u tegen te zeggen én nog meer het Model was 2015 en niet zoals bij hen eentje van vorig jaar.

Do I need to say more?????

Hij staat nog niet voor de deur, maar we hopen dat alles rond is tegen eind januari.

HIERISTIEDAN...............

Een steekje laten vallen

Mijn verjaardag koos je uit om terug een steekje te laten vallen.

En je koos het moment perfect, je liet me nog naar de kapper gaan, boodschappen doen en naar huis komen.

Toen ik de laatste keer met jou een draai maakte om voor de deur te staan, liet je weten dat het genoeg was.

Ik ging ervanuit dat het maar een kink in de kabel was maar de ontnuchtering kwam er een paar dagen later.

Het was een veel grotere kost en eentje die de kenner van zaken niet meer de moeite waard vond. Ook wij niet. Je kan gaan rusten wat ons betrof.

Die rust vond je ook... je staat hier nu wat voor de deur.

We zochten een alternatief, eentje die we ook kort bij de deur hebben, dus dat was niet het probleem.

Het was wennen voor ons, zo zonder jou. Alles wat niet door de week meekon, werd in het weekend wel aangeleverd.

Niet evident en het is geven en nemen en weten dat, nu net dat niet altijd hier van een leien dakje liep. Het zorgde voor wat onrust bij ons thuis. :-)

Wat zouden we nu gaan doen?

Senieltje nummer 2

Dat is een volledige kookwas met voorwas doen, zonder wasmiddel erin te doen.

Er kwam een vervolg

En of er eentje kwam, een vervolg dus op dit verhaal.

Andere setting maar ik was nog TV aan het kijken. We schrijven nu vorige week, een dag in november, dat H.T.B. thuis was.

Hij gaat netjes naar de badkamer waar het toilet is, als je in Antwerpen bent. Flink zo.

En dan wenst hij terug naar bed te gaan. Dus ik zie hem richting onze keuken sloffen en ik zeg: "Gaan we in de keuken slapen?"

Als antwoord geeft hij: "Go to the light." Draait zich om, sloft richting slaapkamer en duikt zijn bed in.

Dat voorval was ik eigenlijk wat vergeten tot ik hem een paar dagen geleden vroeg wat hij die avond had gezegd.

"Hoe? Watte? Wat heb ik gezegd?"

Hij wist het dus weer niet meer.... maar kon er wel om lachen...

Vanwaar haalt hij nu zoiets weer?

Is dat gelijk vliegen of muggen die worden aangetrokken door het licht?

Rijvaardigheid

Mijnheertje Koekepeertje had vandaag op school zijn fietsvaardigheidstest.

Leuk initiatief van de school, want wij hebben wel het grootste gedeelte fietspad van bij ons thuis tot de school, toch is veilig met de fiets op school geraken niet evident in de stad.


Vrijdag hadden ze al geoefend in de buurt van het Marnixplein - mijn mémé zei altijd: "De man met het frinket. (frinket = vork)".

Vandaag was dé test of ze het wel goed in de praktijk konden brengen.

En reken maar van yes.. ze hadden allemaal hun best gedaan.

Dus vond M.K.P. dat ik nu van hem kon leren hoe ik moest fietsen.

Ja, hij heeft een moeder die gelijk een idioot fietst.

Die negeert het rode licht omdat ze dat geen mooie kleur vindt.

 Ze geeft ook nooit een richting aan omdat ze voor de automobilisten het spannend wilt houden van: "Achhhh, ge weet het niet hé, welke richting ik uit ga gaan. Suprise!"

Ze stapt af, midden van de straat. Dat is comfortabel en ze draait ook gewoon 180 graden in het midden van de straat.

Echt een held op de fiets.

Tuurlijk niet!!!!

Ik ben net die fietser die netjes, allez, buiten eens tegen de rijrichting op het fietspad rijden, (maar dat is enkel om naar onze garage te rijden), keurig fietst.

Laat ik het zo zeggen, als u fietslessen nodig heeft, hier bij ons woont nu een kenner. ;-)

(Her)keuring

Ik ben er genen fan van. Ik weet niet hoe het komt, maar het ligt mij niet. Ook al is de auto een week ervoor naar de garage geweest. Neen, het kan me niet tot rust stemmen.

Nu wist ik wel al dat ik steeds wel een wolkje achterliet. Dieselwagen, wat ouder, etc.. maar goed.

Laat ik het zo stellen, mijn ecologische afdruk kon beter.

Maar de mannen in hun stofjas waren vriendelijk en zeiden vorige week: "Weet je, geeft eens goed wat gas in tweede en op een hoog toerental en dat komt in orde".
Het betekende wel dat ik dus afgelopen week hiervoor een rode kaart kreeg.

's Anderdaags hing ik al aan de lijn met mijn garagist om mijn verhaal te doen. Hij zei: "Manneke, komt naar hier, ik kap daar wat bij. Je rijdt gelijk nen 18 jarige wat en dat is klaar".

Maandag stond ik dus aan mijn garage (gesloten om 17 uur en terug open van 18 uur tot 19 uur - handig) maar mijn garagist was mij vergeten. Dus 's anderdaags belde hij mij zelf met de nodige excuses en ik stond 's avonds alweer bij hem. Waar hij mij, bijna haast met de rode loper uitgerold, stond op te wachten.

Ik wou een nieuwe wagen als wachtgeld van de dag voordien opperen, maar dat zou nu net die brug té ver zijn geweest. :-)

Productje erin en gas planchee in tweede en hoog toerental.. ja héél goed voor het milieu...

Vandaag dus dé herkeuring. Ik had wel nog tot 10 oktober maar als je mij kent, ik ben iemand die zoiets in orde wilt hebben. Maar ik dacht.. goh... ik ga toch nog een buske halen en doe er ook nog wat in zo vlak voor de keuring.

In C haalt dat niets uit, want dat moet de tijd hebben om te kunnen door de leidingen gaan etc, maar als het in mijn hoofd zit dan zit het niet in mijnen derrière.

En hopsakee naar de (her)keuring... wachten en wachten (avonddienst).... en dan aan mij.

Ik stap uit en de Stofjas vraagt: "Hedde gij daar product in gedaan? Want ik zag a vertrekken.. ge had nogal een rookpluim."

Ik héél beleefd: "Ja, net ook nog en deze week door garagist. Maar ik rij geen kilometers op autostrade enkel en alleen in de stad... dus tja. Ik hoop écht dat het heeft geholpen."

Waarop Stofjas antwoordde: "Allez, we zullen een keeske (kaarsje) doen branden".

Stationair een Okay. Gas planchéé.. naar de 4!!! (had vorige week 5 en mag maar maximum 3 zijn). Stofjas vraagt nog eens: "Ge hebt er toch product in gedaan?"

Neen, ik antwoord niet in mijn gekende stijl, dewelke zou zijn: "Ja zeg dat heb ik toch al gezegd!"  Maar herhaal heel zen: "Ja, net ook nog en deze week door garagist."

Stofjas is héél behulpzaam en zegt: "We geven het even en we zullen nog eens zien se". En yessssss, het deed zijn werk.. een mooie 2!!!!

Een dikke dankuwel en merci heb ik eruit gegooid. Hij gaf me de raad om volgend jaar het product er een tweetal weken op voorhand in te doen en dan lukt dat aardig van de eerste keer.

Bij een (her)keuring sta je ook in de lijn met de andere en aangezien ik enkel de stofzuigertest moest laten doen, zei Stofjas "Rij maar achteruit  en ga via de andere kant naar de kassa, want anders sta je aan te schuiven tot die voor jou alles hebben doorlopen."

En rij bij ons op de keuring dan maar eens achteruit met al die paaltjes die gemillimetreerd staan.

Ik had niet gerekend op een vriendelijke mijnheer die mij zo uit dat paaltjes heeft geloodst en paaltjes zelfs heeft verplaats. Wat het anders onmogelijk zou gemaakt hebben om eruit te rijden. Ik viel van de ene verbazing in de andere.

Maar een ding is zeker, dat groen papier heb ik weer voor één jaar in handen.

Sluipgevaar

Met H.T.B. die deels in Amsterdam woont sluipt hier zo af en toe wel een Hollands accent in.

En dan heb ik het niet over de taal.

Alhoewel, de begroeting van H.T.B. is soms dolenthousiast en met de nodige: "Godverdomme Jochie, kom nen keer hier!"

Maar zo is er een reality-show die ik tot een paar maand geleden nog niet kende, maar dankzij H.T.B. duurde dit niet lang.

Twee bussen haarspray om een kampkapsel te maken en dan zijn uitspraak: "Hoort mar es knettere." Want: "Zonder haarlak kan ik himmel niks. Dès m'n afgod."

Zijn huispak en juichpak werden op slag een succes en een haarstijl: "Ja, da's gemak. Knot in, pak an en noar de Jumbo." - werd dé gekende Jumbo-knot.

De mama krijgt regelmatig deze opdracht: "Oôch, gift nog mar 'n woorstebrôôjke vur de stress."

Zo was ook een tijdje geleden toen men in Brazilië tegen de bal ging stampen er in de Jumbo een spaaractie.

En H.T.B. spaarde mee voor "dé Pet van" met haarstukje.

Het kleine grut hier, met de naam Mijnheertje Koekepeertje poseerde ook gewillig in the one and only.

 

 

 

Gewoon Koewaus!!!!!

Alle heiligen

Heb ik genoemd deze nacht, toen de tandpijn de kop opstak in alle hevigheid.

Vorige week dacht ik dat het gewoon was door de sinussen die vol zaten, het geen stem hebben etc. Uiteindelijk hangt dat allemaal samen, maar niets was minder waar.

Lichte kloppende pijn, wat meer kloppende pijn, ontzettende kloppende pijn.., crescendo omhoog.

Ambetante benen ook nog, niet kunnen slapen. Gespoeld met ijskoude limoncello, uitgespuugd... (zonde), ice-pack erop, kersenpittenkussen... enfin, the whole enchillada deze nacht.

En dan begint het.... tandarts met pensioen en nog niet écht voor mezelf een nieuwe gezocht... maar nu was er dus "het vinden van" wel aan de orde.

Lijstje maken met helpers in nood, en bellen maar.

Van de nieuwe tandarts, allez van de tandartsassistente,  van Mijnheertje Koekepeertje kreeg ik te horen: "Er kunnen geen nieuwe patiënten meer bij tot september." Een gemopper van mijn kant: "En ook niet voor de mama van een reeds nieuwe patiënt, maakt men geen uitzondering."

Wijselijk heb ik de tanden op elkaar gehouden en niet geantwoord, maar vriendelijk bedankt.

Een tandartspraktijk op "t Zuid, had een bandje: "We zijn momenteel druk bezig maar laat een bericht en je telefoonnumer achter en we bellen je onmiddellijk terug." Blijkbaar is onmiddellijk niet binnen een uurtje of twee, want ik wacht sinds kwart voor negen deze ochtend nog steeds op die "ring back belofte.

Een mens met pijn, is lichtgevoelig voor zoiets, dat moeten ze nu toch wel weten. :-)

Dus, de volgende.. ontzettend vriendelijk maar geen plaats meer voor een noodgeval ertussen te krijgen en ook direct kreeg ik te horen dat ik morgen ook niet zou kunnen langs komen, maar de vriendelijkheid van de assistente deed veel goeds.

Driemaal is scheepsrecht was al niet meer van tel, dus numero quattro...

Ik dacht echt om met de resterende nummers te gaan vogelpikken, het random geluk tarten en wettegijlegoewatte.... Ik had geluk!!!

Dus ik mag straks tussen twee afspraken komen.. ze gaat kijken wat ze voorlopig kan doen en indien nodig morgen het oplossen.

Ga haar ook direct bombarderen tot mijn nieuwe tandarts... opgelost.

Home alone

Het nieuwe schooljaar luidde ineens ook de info-avond in. Het eerste gedeelte is altijd volgens een vast stramien , het twee eigenlijk, maar zo net dat tikkeltje anders.

Dus ook zo gisteren.

Er werd maandag een hoorn des overvloeds gekookt, zodat het snel zou gaan want het Mothership mag niet gaan stressen.

Mijnheertje Koekepeertje moest zijn wekker op zijn GSM zetten zodat hij tijdig naar bed zou gaan.

De avond verliep vlot en ik kon al vrij snel laten weten dat ik onderweg was.

En wat was hij lief: "Mama, ik lag al in mijn bed."

Check! Hij had naar zijn wekker geluisterd.

Maar het allerschattigste was toch: "Ik wou de afwas nog wegzetten én toen zag ik op mijn klok dat het vijf vóór negen was. Dus heb ik mijn computer maar snel afgesloten en ben ik gaan slapen!"

Loslaten is dat ook. Hij had het goed gedaan. Hij was al eerder eens alleen geweest maar niet zo lang. Perfect en fier gelijk een gieter om de lovende woorden.

Kasteeldames

La Reine en ikzelf zullen ons in oktober onderdompelen in de kasteelsfeer.

Eindelijk, want omwille van het "op uw blaas gaan-avontuur" is dat maar uitgesteld en uitgesteld en nu hebben we "la vache bij de horens" gevat.

We opteerden eerst voor La Belgique om dan ons centen te gaan deponeren in de outlet van Maasmechelen en daarna ons naar een kasteel in Lanaken te begeven.

Maar we konden er niet boeken op de door ons gekozen data en dus moesten we op zoek naar een ander Château. Niet evident quoi, als je maar uit 40 kastelen kunt kiezen.

In een ver verleden en ook met met mijn vorige werk waren we eens in Borgloon belandt, waar we hadden gelogeerd in een kasteel om u tegen te zeggen qua logies, qua eten et sûrtout qua vin. Nadien zijn we dan Vespa gaan rijden tussen de appelbomen. Maar laat da château nu net zijn boeken hebben neergelegd.

Dus sprak Halve Trouwboek gevleugelde woorden: "Zegggg, ge gaat een kleine 150 km rijden  in België waarom doe je er dan geen 20 km bij en rij je naar Frankrijk?" "Naar een kasteel dat qua eten héél goed scoort (vroegere  baas van H.T.B. gaat altijd er naartoe als hij in die streek is en dat mag als referentie genomen worden)."

Tja, dan weet je dat hij gelijk heeft en dat La Reine ook hiermee meer dan tevreden zal zijn.

Dus we gaan ons onderdompelen in de Cap-Gris-Nez en gaan nadien ons tegoed doen aan een viergangen-diner en 's ochtends aan een uitgebreid ontbijt.

Life can be beautiful.

En H.T.B. en Mijnheertje Koekepeertje dan, zal u zich afvragen? Wel, die gaan les petits princes van La Reine en wijlen Le Roi verzorgen in het Château van Lebbeek.


Maar voor het zover is, gaan La Reine en Mijnheertje Koekepeertje en ikzelf nog Amsterdam in september onveilig maken. En H.T.B, hoor ik u nu weer vragen? Wel, die gaat gewoon op mannenweekend met de golf-buddies.

Wat een vakantie kan brengen

E.T. phone home! Enkel houdt M.K.P. zijn vingers wat anders, maar zolang je thuis geraakt is het goed.




Je gaat op kartstage en daar mag je op dag 2 in een grote kart gaan zitten. Laat die spieren maar trainen tot Muscles from Antwerp.



Staan naast "Het idool van uw riool" ('t Ruimerke - typisch Antweirps) , neen excuseer, het "idool van uwe papa", den Tiger (dienen van de Woods). En je vindt deze top (kijk maar naar het duimpje).



Je waait uit aan de Noordzeekuste en bezoekt het leven van de zee (laat de foto maar zelf reclame maken).

Je gaat varen in Amsterdam.

En je laat de toverbol verkleuren in je mond.

Uiteraard is de vakantie nog niet ten einde en zijn er nog een paar mensen die hiertoe zullen bijdragen om er een leuke vakantie van te maken.

Aan diegene die het tot hiertoe al hebben ingevuld... tankjoewel!!!!!!