Geduld patiënt

Als de afspraak voor jou, hopeloos te laat was, dan wacht je maar.

In de wachtzaal luister je wat naar het zuigend geluid van het speeksel-optrek-buisje. Of je luistert naar de boor. En vraagt je af of dat nog niet bestaat, een geluidloze tandartsboor.

En je hebt nog meer geduld, als de buurman, van de tandarts, even komt vragen of ze wat patatjes en een komkommer wilt.

En als het dan aan mij is.... Dan sta ik na 10 minuten buiten.

4 jaar later

Wat vliegt de tijd toch.

En je kan huilen vandaag, maar je weet ook dat het misschien niet vandaag is maar misschien op een totaal, onverwacht, ander moment.

Daarom vandaag een fijne herinnering aan zijn "orde".

Als je de keukenlade opentrok dan lagen de lepeltjes en de vorkjes, echt lepeltje, lepeltje.

 

 




Niet dat het nu anders is, maar een paar weken na het verlies was ik bij ons moeke en we deden de afwas.

De lepeltjes gingen in de keukenlade nog steeds lepeltje lepeltje...

Maar wat deed La Reine ineens, eens goed rommelen in de lepeltjes.... zodat ze wanordelijk lagen.

Een vloek erachter en hier gedaan ermee......


Wat een mens dan even niet kan hebben omdat je geconfronteerd ermee wordt.

En nu... liggen ze lepeltje, lepeltje soms....

Maar het is een mooie herinnering aan de haast obsessieve manier van ons vake zijn orde.

Time flies like an arrow, fruit flies like a banana

De almost-50-jarige belde mij deze ochtend. Nu niet dat zoiets ongewoon is, maar als hij dat doet op dat uur, dan weet ik, d’er is iets.

 

Vrolijk, (ik hoorde dat hij aan het rijden was – dus die hersenpan van mij: sjajet hé... onderweg naar huis) opgewekt omdat hij dé blijde boodschap te verkondigen had van: “Ik kom vanavond al naar huis.”

 KAK! (in stilte zei ik dat, uiteraard).

 Tetterend (pratend) dat hij toch wel vergeten was dat hij morgen een seminarie had.

Ja... vergeetachtig worden én hierdoor de Knippende Snoodaard haar plannen naar de genou helpen.

 Een plan B.. euhhhh, Deuhhhhh, bah neen, he....

 

Maar goed, Knippende Snoodaard, herschik de hersenpan en bedenk wat, nu liefst.

 

Nieuwe plannen gingen door mijn hoofd, herschikken die handel, wat beginnen zweten, wat beginnen hyperventileren :-)

 

Enfin... het zal wel goed komen, wat moeilijker maar dat zal ook wel lukken.

 

Kom ik thuis, wil ik de vuilnis buiten zetten, zitten er wormen onder...

 

KAK (maar nu luidop)

 

Allez, dat kan ook weer  gedaan worden met Dettol. Vieze wormen, dat hadden jullie niet zien aankomen hé, dat kokend water.

 

Een dag... waarop je gewoon dit zegt,

 

 

 

 

 

 

Wie niet waagt, niet wint.

Bij deze lieve dame won ik dit.....

Dus excuseer dat ik me vandaag even wat onder handen laat nemen door professionals.....

Kunst op school

Mijnheertje Koekepeertje heeft geschilderd voor het schoolfeest van 9 mei 2015.

Door zijn Plechtige Communie kon hij er niet bij zijn, maar zijn kunstwerk mag er zeker zijn.

Meet the artist..........

 

Vermeer deed dit ook ooit eens......... :-)

En toen kwam jij

Neen niet, Jennifer Jennings.

Er werd hier aardig wat over gezeurd van het Mothership haar kant. Sorry H.T.B., voor de onrust die het meebracht.

In eerste instantie werd het plan opgevat om eenzelfde volume te gaan hanteren. We gingen langs bij kenners van zaken, om gewapend met info huiswaarts te keren.

Maar de tijd was nog niet rijp om onmiddellijk een beslissing te nemen.

Nu afgelopen zaterdag dus wel... Ochtendstond heeft goud in de mond, zullen we het maar noemen dan.

De opvolger moest evenwaardig zijn was ons eerdere motief.  Maar dat hebben we zaterdag laten varen.

Het heeft bij beide wat tijd gehad om te bezinken en uiteindelijk sprak H.T.B. de woorden uit, waar ik, het Mothership ook al mee in  haar hoofd had gezeten. Ik ben soms het type, "ik zeg lekker niets en loop lekker wat ambetant rond."

Dus sprak H.T.B. de wijze woorden: "Zoek jij nu samen met Mijnheertje Koekepeertje er eentje uit, die jullie ligt. Jullie gaan er het meeste deel gebruik van maken. Zoek echt iets dat op jullie lijf is geschreven en past bij de stad."

Daar zit je dan, in je pyjama, onfrisse adem en met je haren in een knoop te staren naar dé supermarkt.

Och neen, troost je. Niet om daar te gaan kopen maar om daar lekker ongestoord even te gaan testen.

En daar gingen we dan, pyjama en onfrisse adem waren ondertussen al een onbestaand iets geworden. De haren trouwens ook :-)

Deze supermarkt heeft geen karrekes en ik zou begot niet weten hoe ik het erin moet proppen, het geeft niet te goed mee, tenzij je er met een bots een deuk in krijgt. Maar dat is  voor een ander logje weer een verhaaltje. :-)

Er stonden er 3 dezelfde. Zelf had ik er maar twee gespot om nadien tegen de verkoper te zeggen dat ik de derde niet had gezien (en die stond nota bene wel tegenover één waar ik ingezeten had) omdat het een mottig kleur was. Echt mottig.... het kleur van een nummerke twee van de kindjes, als je begrijpt wat ik bedoel.

De overijverige, uit zijn mond niet fris ruikende verkoper, sleepte mij naar hun midden-desk om daar een offerte te gaan printen. Ik viel haast van de kruk, want dat was niet wat er op het papiertje stond. Er  kwamen nog wat ditjes en datjes bij.

Als ik dan al voel dat ze mij gaan liggen hebben, dan blijf ik rustig en dan begin ik in mijn hoofd dingen te zeggen. Ik hoop dat ik niet een roloog heb getoond, want dat kan ik niet binnenin.  :-)

Op mijn vraag of zij met de huidige saloncondities zeker waren van hun laagste prijs verliet ik het pand. Zijn antwoord was trouwens, "Zijt maar zeker."

Dat zou ik nog wel eens gaan bekijken.

En ochhhh wat was hij mis - Opgepast, het was een andere motorversie maarrrrrr ik kreeg hier een pak opties om u tegen te zeggen én nog meer het Model was 2015 en niet zoals bij hen eentje van vorig jaar.

Do I need to say more?????

Hij staat nog niet voor de deur, maar we hopen dat alles rond is tegen eind januari.

HIERISTIEDAN...............

Een steekje laten vallen

Mijn verjaardag koos je uit om terug een steekje te laten vallen.

En je koos het moment perfect, je liet me nog naar de kapper gaan, boodschappen doen en naar huis komen.

Toen ik de laatste keer met jou een draai maakte om voor de deur te staan, liet je weten dat het genoeg was.

Ik ging ervanuit dat het maar een kink in de kabel was maar de ontnuchtering kwam er een paar dagen later.

Het was een veel grotere kost en eentje die de kenner van zaken niet meer de moeite waard vond. Ook wij niet. Je kan gaan rusten wat ons betrof.

Die rust vond je ook... je staat hier nu wat voor de deur.

We zochten een alternatief, eentje die we ook kort bij de deur hebben, dus dat was niet het probleem.

Het was wennen voor ons, zo zonder jou. Alles wat niet door de week meekon, werd in het weekend wel aangeleverd.

Niet evident en het is geven en nemen en weten dat, nu net dat niet altijd hier van een leien dakje liep. Het zorgde voor wat onrust bij ons thuis. :-)

Wat zouden we nu gaan doen?

Senieltje nummer 1

Dat is je boontjes afgieten vooraleer je met je vergiet aan de pompbak bent.

U denkt allicht, goed bezig zo.

Maar laat het een troost zijn..... Eentje was geentje!

Rijvaardigheid

Mijnheertje Koekepeertje had vandaag op school zijn fietsvaardigheidstest.

Leuk initiatief van de school, want wij hebben wel het grootste gedeelte fietspad van bij ons thuis tot de school, toch is veilig met de fiets op school geraken niet evident in de stad.


Vrijdag hadden ze al geoefend in de buurt van het Marnixplein - mijn mémé zei altijd: "De man met het frinket. (frinket = vork)".

Vandaag was dé test of ze het wel goed in de praktijk konden brengen.

En reken maar van yes.. ze hadden allemaal hun best gedaan.

Dus vond M.K.P. dat ik nu van hem kon leren hoe ik moest fietsen.

Ja, hij heeft een moeder die gelijk een idioot fietst.

Die negeert het rode licht omdat ze dat geen mooie kleur vindt.

 Ze geeft ook nooit een richting aan omdat ze voor de automobilisten het spannend wilt houden van: "Achhhh, ge weet het niet hé, welke richting ik uit ga gaan. Suprise!"

Ze stapt af, midden van de straat. Dat is comfortabel en ze draait ook gewoon 180 graden in het midden van de straat.

Echt een held op de fiets.

Tuurlijk niet!!!!

Ik ben net die fietser die netjes, allez, buiten eens tegen de rijrichting op het fietspad rijden, (maar dat is enkel om naar onze garage te rijden), keurig fietst.

Laat ik het zo zeggen, als u fietslessen nodig heeft, hier bij ons woont nu een kenner. ;-)

Niet gewoon dagelijks

Vandaag liet H.T.B. me weten, toen ik op het werk was, en hij thuis aan het genieten met M.K.P. (wegens herfstvakantie)  dat mijn pakje er was.

Het is niet zo dat ik dagelijks pakjes toegestuurd krijg, maar deze keer wel.

Maar ik kan nu wel zeggen dat het "héél gewoon dagelijks is".... En dat komt door deze lieve dame!

Bedankt alvast Petra!!!