Stage voor "The Stig"

Hij is gisteren aan zijn stage begonnen bij Inkart. Vandaag al dé laatste dag van een intensieve training gedurende twee dagen.

Aan de vieze handjes, nieuwe, al gehavende schoenen, de verhalen en aan de rode wangen was het gisteren een succes.

Benieuwd wat het vandaag zal brengen. Want misschien gingen ze hun kart wel 360° leren draaien, met één hand sturen... en nog zoveel meer...

Het kart draaien is niet geweest, maar ze hebben plaats in een auto mogen nemen (Jesco) en dan heeft een instructeur van Jesco met hen "een slippertje" gemaakt.

 De Jos liet weten: "Ze zagen allemaal wat wittekes toen ze uit den auto kwamen.". Tja, voor hetzelfde geld had hij kunnen poetsen doordat de puree met vissticks tegen het interieur plakte.

Voorbereidingen

Als je feestjes in het vooruitzicht hebt, dan hoort dit er uiteraard bij.

Voor één feestje zijn de voorbereidingen al rond en zijn de uitnodigingen de deur al uit. Dat is al afgesloten.

Het feestje dat daarop zal volgen is in volle voorbereidingsfase.

Kappers liggen al vast, de locatie werd vastgelegd, de menu's daar moeten sommige familieleden hun keuze weldra in maken, de dank-je-wel-kaartjes moeten nog ontworpen worden (maar de ideeën zijn er al) - kledij nog voor sommigen (dé handtas voor moeder is er al ;-) ) - maar we zitten "on track" met alles. Dus stress-reduction is done.

Het komt allemaal goed!

365 dagen

359 dagen geleden was er slecht nieuws, paps was terug opgenomen in het ziekenhuis.

Van dag 359 tot en met dag 363 hebben we dagen gekend waar er hoop was, en dagen waar de hoop ons weer werd ontnomen.

Op dag 364 was er een sprankeltje hoop, paps werd wakker. Hij kon niet antwoorden met zijn stem, door de beademingstube, maar hij kneep in onze handen... hij was er! En ook al wisten wij dat hij zwak was, waren we blij dat hij reageerde temeer omdat hij voordien in een kunstmatige slaap werd gehouden.

Dag 365 begon vrolijk, ieder van ons had hoop!
Om 11 uur was er bezoek mogelijk op de I.C. en paps was blij om ons te zien, knijpte opnieuw in de handen, zelfs een knipoog kon eraf. Maar onze blijdschap sloeg een tweetal uur later om in verdriet.

Het was goed geweest voor paps.

Vandaag zijn we 365 dagen later...

Zeg maar dag met het handje

Iedere ochtend fiets ik voorbij ons thuis als ik op weg ben naar het werk. Dus zo ook deze ochtend.

En wie zat er voor het raam? Ons Fientje, te kijken naar de opkomende zon en de gebeurtenissen in de straat (Poolse werknemers die een vrachtwagen met materiaal aan het uitladen waren).

Dus wat doe ik?

Ik bel, niet aan de deur hé, maar met mijn fietsbel en ik steek mijn hand op!

Je ziet Fientje verbaasd kijken: "Het Motership rijdt voorbij.... allokes.. op de remmen aub, niet voorbij fietsen!"

Maar tja.. Mothership gaat door.

En het Mothership die bedenkt nadien: "Goh, Christel, nu wordt het toch erg, dat je belt als je voorbij rijdt én het ergste van al, wuift naar de poes!".

Onthou u maar van enig commentaar! :-) Kweethet... het wordt erg!

Carnaval

1 doorbraak

Niet een doorbraak maar slechts enkel ééntje.

Dinsdagochtend dachten we dat we dé truc hadden gevonden om Fientje niet te laten miauwen gedurende de vroege ochtenduren.

Mothership was maandagavond laat thuisgekomen én had ze nog beloond met een doosje overheerlijke (voor hen dan toch), Sheba.

Dinsdagochtend stelde ik vast dat ik nog steeds in mijn bed lag en niet op de zetel met een poes op mijn buik.

Dus we dachten, EUREKA, dat is het!

Maar niets was minder waar.

Gisteren herhaalden wij hetzelfde ritueel, daarmee bedoel ik het geven van de Sheba, niet dat het Mothership laat thuis kwam, maar deze ochtend lag ik dus op de zetel met een poes op mijn buik.

Van worden naar zijn

Het is zover!!! Gaëtan werd vandaag peter van een meisje dat naar de naam "Anneke" luistert.

Uiteraard zijn jullie benieuwd hoe ze eruit ziet. Wel ze heeft 4 pootjes en is wit met grijs en haar kopje heeft de kleuren ros en zwart en haar kinnetje is zwart.

Maar zie maar zelf, want de eerste foto hebben we al.

Anneke heeft een eigen verhaal, een levensverhaal waar dankzij de lieve vrijwilligers en Lucretia van "Allemaal Poezen" toch nog

"een happy end" van kon gemaakt worden.

Anneke vertelt hieronder even haar levensloop:

"Vroeger woonde ik op een boerderij met vele andere katjes. Toen de drie oude boeren allemaal overleden waren, toen viel het verdict: we moesten allemaal weg én wel zo snel mogelijk of men ging ons gewoon "afmaken". Gelukkig kwam er tijdig een oplossing - den hof van "Allemaal Poezen".

Ik ben geen thuiszitterke en vertrek 's morgens rond 8 uur voor mijn dagelijkse wandeltocht maar 's avonds tegen etenstijd ben ik terug. Daarna zoek ik een warm slaapplaatsje op het domein. En ik moet zeggen, ik ben héél gelukkig met deze situatie."

Zo zie je maar... ook poezen met een minder goed vooruitzicht kunnen nog een fijn poezenleven krijgen.