Ik ben nen trapper kwijt

Neen, geen andere uitdrukking voor een vijs kwijt zijn. Ik heb die nog allemaal, enkel werken er twee  met de vroege, twee met de late en één met de nacht!:-)

Nope... het gaat wel degelijk om den trapper van mijnen velo. Het begon deze avond eerst al met twee keer mijn ketting eraf en dit allemaal op een kwartier fietstijd (van werk naar de school van M.K.P).

Bij de tweede maal vertrek ik en hoor iets vallen. Ik zie een stuk metaal liggen en denk eerst nog: "D'er ligt toch wel wat vuiligheid in de Antwerpse straten van mensen!". Bleek dat dus al een stuk van mijn trapper te zijn (compleet doorgeroest).

X-tijd geleden was ik uit diezelfde pedaal al een reflector verloren, maar goed nen reflector... dat ge mist, is niet zo erg.

Dus ik spring gezwind op mijn stalen ros en twee trappen later valt een rubber van mijn trapper, dan den andere en daar stond ik dan (jaja verdoemenissen hoorden er ook bij) zonder trapper en enkel dat stukske rond metaal.

Een geluk bij een ongeluk had ik vandaag mijn "madammekesschoenen" (schoenen met hak, zoals M.KP. dat noemt) aan en geen platte schoenen, zodat ik toch mijn hiel rond dat metaal dat nog restte kon zetten.

De school heb ik gehaald alsook onze homestee.

En morgen? Wel morgen, sta ik gewoon bij de fietsenmaker en mag die maken: een ketting die er liever op dan af ligt, een trapper, een ordentelijk achterlicht... en dan zijn we weer klaar voor fietsen zonder miserie.

Waterkieken

De bakker op de hoek en ik die bij deze buitenkom op een ochtendlijk uur. Aan de bakker wacht een M.K.P op fiets naast de mijne.

En ineens ligt M.K.P. in een plas water, met hoofd zo net op de straat en de rest op de stoep!

Onstabiele beentjes deze ochtend? Moet zijn. Enfin, Mothership deponeert brood in mandje gelijk een echte Loridon en trekt hem op het droge!

Nu gelukkig was de jas waterafstotend en stond het in pareltjes erop én hij had zijn rubberen laarzen aan (met dank aan de herfstwandeling die vandaag op het programma staat).

Na wat "hoedoejedanaas" en wat gedept met balsem-snotdoeken kon hij terug zijn been over zijn fiets zwieren en weg waren we!

Bibbergeld voor iemand met een hoek af

H.T.B. die achter de bestelwagen van deze stond te kokhalzen van den daver  en ik die in de gang bij ons met mijn trui over mijn oren stond te wachten op "den boenk" van nieuwe meubels in de voortuin.

Pas toen "trekt maar binnen" weerklonk (4x) durfde ik mij weer in de living begeven om mee te helpen.

Les nouvelles fournitures kwamen er vorige week aan. Niets speciaal am sich, ware het niet dat deze met de ladderlift naar binnen diende te gaan. Nog niets speciaals, of course not. Tot het moment dat het eerste stuk boven stond voor een open raam en artuurlijk gaat dat er niet  in als dat op zijn rug ligt, dat moet op zijn zij.

En daar sta je dan, met twee sterke helpers aan dat raam en een kokhalzende H.T.B. achter een electriciteitskabine en twee mannen met een ladderlift.

Maar dat is buiten "diejen met nen hoek af" gerekend. In twee tellen stond die bovenaan op het platform. Gewoon even langs de buitenkant erop gekropen!

En die pakt die kast, wikt en weegt, draait en keert en in een mum van tijd staat dé lichtste recht en kan ze binnen getrokken worden.

Dressoir in teak is goedgekeurd

Deze handeling (niet dat erop kruipen op de ladder langs buiten) herhaalt zich nog tot driemaal toe.

Opnieuw kokhalzende H.T.B. achter kabinneke, ik in de gang met trui over de oren, weer wachten op den boenk en bij det verlossende woorden: "trekt maar binnen", hopla naar de living.

Niets voor ons dus... zo een ladderlift die toch een aardige som aan nieuwe meubels de hoogte in laat gaan.

Wat zijn we toch watjes! :-)

Verdedig je kitten

Het grote poezen-moederhartje van Fientje is enorm.

Gaëtan viel gisteren weer ten prooi aan haar bemoedernissen.

Toen ik het welletjes vond omdat M.K.P. zijn haar al langs achter kletsnat was en haar aanmaande om te stoppen (met mijn hand haar kopje wegduwde), kreeg ik een soort "oergrol", die ik nog nooit van haar had gehoord.

De boodschap was duidelijk: "Blijfteraf, 't is mijn kindje!

Tiens, wat je leest dat staat er niet!

M.K.P.: "De mus (15 cm) voedt zich voornamelijk met zaden en havermout!

Ik: "Met wat voedt de mus zich?"

M.K.P.: "Met zaden en havermout."

Ik: "Laat me je boek eens zien waar dat staat!"

Het boek wordt onder de neus van het Mothership geschoven .... (moeder leest, even geduld)

Ik: "Dat staat er helemaal niet!" "Er staat: De mus voedt zich voornamelijk met zaden en AFVAL!"

Straf

M.K.P. had gisteren straf (hij was niet alleen).

Straf waarom hoor! Omdat hij 2 pagina's in zijn dicteeschrift had overgeslagen.

Alloo Koekoek, moet men hiervoor een kind straffen? Heb gezegd: "Er wordt hier niets geschreven van straf!"

Een bagatel zo opblazen en daarvoor een kind dan 20 x laten schrijven: "Ik mag geen bladen overslaan."

Het Mothership heeft haar e-mail geschreven, herschreven, nog eens herlezen (durf nogal wat nijdig zijn op zo'n momenten) en dan verzonden.

Te zot voor woorden eigenlijk en behoorlijk hilarisch!

UPDATE: de juf had heel koeltjes gereageerd: "Dan moet je het niet maken."
En wij hebben niets ontvangen van e-mail, briefje, of iets dergelijke. Misschien komt dat nog want we waren niet de enige die gereageerd hadden.



 

You are still the one

Gaëtan ging in 2006 naar het instapklasje en daar was ze..... Marieke!

3 jaar waren ze onafscheidelijk, Marieke, Marieke, Marieke.

Maar toen verliet Marieke de school om samen met haar broers aan het college te beginnen aan de lagere school.

En enige tijd gelden viel er een briefje in de bus voor M.K.P, van Marieke!

Onnodig te zeggen dat het weerzien fantastisch was! Marieke was héél de week superzenuwachtig geweest voor het weerzien en ook G. zat op hete kolen!

3 jaar verder en allebei wat groter geworden, maar allebei nog dol op elkaar!