De dag dat H.T.B. aan zijn knie werd geopereerd vond La Reine het nodig om mee te doen aan de auditie van het Ballet van Vlaanderen.
Een grand écart... was haar hoogtepunt die dag. Nadien nog omkleden en wat huishoudelijk werk en dan was het tijd om te rusten.
Maar de grand ecarté was toch niet zo gelukt als gewenst was en wat bleek een paar uur later verrekte dat been wat van de pijn.
La Reine liet de ochtend erop weten dat ze niet meer uit de voeten kon en of ik eens kon komen.
Uiteraard... en zo geschiedde.
Wat rondbellen, de dokter laten komen én een privé-ambulance verder, bevonden we ons in Sint-Niklaas waar het verdict viel, een gebroken heup.
Ook daar vermaakte ze de mensen van spoed om door te zeggen dat ze haren tutu en pointes maar ging opbergen want dat het geen succes was, haar balletcarrière.
Ondertussen zijn we 7 weken verder en is de operatie gelukt, de revalidatie een feit en is ze weer al twee weken thuis bij Les Petits Princes.
La Reine toch.... een staaltje van een vrouw met humor en doorzettingsvermogen....maar ze straalt als nooit te voeren.
maandag 24 oktober 2016
zondag 23 oktober 2016
Fabrieksinstellingen
Sinds de dag dat H.T.B. wist dat zijn hart niet naar behoren werkte is er haast geen week meer voorbij gegaan van bloedprikken om naar de stollingswaarden te kijken.
Een griep met hoge koorts, die bleef aanhouden én dan daarboven op een bronchitis bevorderde de situatie totaal niet.
Zweten, hartslagen van 126 en daar de onregelmatige hartslag bij, het put een lichaam héél erg uit.
Dat kon hij aan de lijve ondervinden en het was duidelijk dat het zo niet verder kon.
Daarom werd er besloten om terug naar de fabrieksinstellingen te gaan.
In de volksmond een elektroshock, in de mooie termen van cardiologie, een cardioversie.
Afgelopen woensdag was het zover, en werd hij verwacht in het ziekenhuis hiervoor.
Het was met een bang hartje dat ik op hem wachtte en mijn hart maakte een vreugdesprong toen ik hem terug de lift zag uitrollen.
Eén uur en twintig minuten heeft nog nooit zo lang geduurd.
Maar tot op vandaag heeft hij zijn werk gedaan... het ritme is terug normaal en waar er meestal hartslagen van 96 waren schommelen ze nu mooi tussen de 61 en de 67.
Mid november weten we ook of het ervoor heeft gezorgd dat de hartkleppen wat meer laten sluiten heeft.
Voor nu zijn wij al héél blij met dit resultaat, en de wat die kleppen betreft, we cross that bridge when we come to it.
Een griep met hoge koorts, die bleef aanhouden én dan daarboven op een bronchitis bevorderde de situatie totaal niet.
Zweten, hartslagen van 126 en daar de onregelmatige hartslag bij, het put een lichaam héél erg uit.
Dat kon hij aan de lijve ondervinden en het was duidelijk dat het zo niet verder kon.
Daarom werd er besloten om terug naar de fabrieksinstellingen te gaan.
In de volksmond een elektroshock, in de mooie termen van cardiologie, een cardioversie.
Afgelopen woensdag was het zover, en werd hij verwacht in het ziekenhuis hiervoor.
Het was met een bang hartje dat ik op hem wachtte en mijn hart maakte een vreugdesprong toen ik hem terug de lift zag uitrollen.
Eén uur en twintig minuten heeft nog nooit zo lang geduurd.
Maar tot op vandaag heeft hij zijn werk gedaan... het ritme is terug normaal en waar er meestal hartslagen van 96 waren schommelen ze nu mooi tussen de 61 en de 67.
Mid november weten we ook of het ervoor heeft gezorgd dat de hartkleppen wat meer laten sluiten heeft.
Voor nu zijn wij al héél blij met dit resultaat, en de wat die kleppen betreft, we cross that bridge when we come to it.
zondag 21 augustus 2016
Onverwacht, niet gewenst
Neen, ik ga hier geen onverwachte zwangerschap aankondigen.
En dan zou het ook niet meer echt op onze lijst staan van, wat we nog willen. :-)
Het begon met een bezoekje aan de armen en benen-man van H.T.B., deze moet een knieprobleem weer laten fixen.
Omdat hij 50 + 1 is, is een EKG een noodzaak.
Wisten wij veel, dat afgelopen vrijdag manlief me zou opbellen omdat er wat meer aan de hand was.
Lekkende kleppen, twee stuks en hartritmestoornissen .....
Schrikken? Ja, maar in eerste instantie, luister je en denk je, allez na.
Een paar uur later zit je met zijn drietjes wat verslagen aan de tafel.
Maar goed, na de operatie start de medicatie, bloed prikken en dan in september even naar cardioloog terug.
Alles komt goed!!!!!
En dan zou het ook niet meer echt op onze lijst staan van, wat we nog willen. :-)
Het begon met een bezoekje aan de armen en benen-man van H.T.B., deze moet een knieprobleem weer laten fixen.
Omdat hij 50 + 1 is, is een EKG een noodzaak.
Wisten wij veel, dat afgelopen vrijdag manlief me zou opbellen omdat er wat meer aan de hand was.
Lekkende kleppen, twee stuks en hartritmestoornissen .....
Schrikken? Ja, maar in eerste instantie, luister je en denk je, allez na.
Een paar uur later zit je met zijn drietjes wat verslagen aan de tafel.
Maar goed, na de operatie start de medicatie, bloed prikken en dan in september even naar cardioloog terug.
Alles komt goed!!!!!
zondag 10 juli 2016
What's in a name
Marieke, één van de poezen maakt graag creaties in keukenpapier, toiletpapier of gewoon in een simpel blad papier.
Daarom kreeg ze van de Halve TrouwBoek een nieuwe naam, nl
Marieke, créatrice des beaux arts du Kiel.
Nu ze een artiestennaam heeft, kunnen we volop op zoek naar een galerij, die haar creaties wilt tentoonstellen.
dinsdag 5 juli 2016
Geduld patiënt
Als de afspraak voor jou, hopeloos te laat was, dan wacht je maar.
In de wachtzaal luister je wat naar het zuigend geluid van het speeksel-optrek-buisje. Of je luistert naar de boor. En vraagt je af of dat nog niet bestaat, een geluidloze tandartsboor.
En je hebt nog meer geduld, als de buurman, van de tandarts, even komt vragen of ze wat patatjes en een komkommer wilt.
En als het dan aan mij is.... Dan sta ik na 10 minuten buiten.
In de wachtzaal luister je wat naar het zuigend geluid van het speeksel-optrek-buisje. Of je luistert naar de boor. En vraagt je af of dat nog niet bestaat, een geluidloze tandartsboor.
En je hebt nog meer geduld, als de buurman, van de tandarts, even komt vragen of ze wat patatjes en een komkommer wilt.
En als het dan aan mij is.... Dan sta ik na 10 minuten buiten.
donderdag 16 juni 2016
4 jaar later
Wat vliegt de tijd toch.
En je kan huilen vandaag, maar je weet ook dat het misschien niet vandaag is maar misschien op een totaal, onverwacht, ander moment.
Daarom vandaag een fijne herinnering aan zijn "orde".
Als je de keukenlade opentrok dan lagen de lepeltjes en de vorkjes, echt lepeltje, lepeltje.
Niet dat het nu anders is, maar een paar weken na het verlies was ik bij ons moeke en we deden de afwas.
De lepeltjes gingen in de keukenlade nog steeds lepeltje lepeltje...
Maar wat deed La Reine ineens, eens goed rommelen in de lepeltjes.... zodat ze wanordelijk lagen.
Een vloek erachter en hier gedaan ermee......
Wat een mens dan even niet kan hebben omdat je geconfronteerd ermee wordt.
En nu... liggen ze lepeltje, lepeltje soms....
Maar het is een mooie herinnering aan de haast obsessieve manier van ons vake zijn orde.
En je kan huilen vandaag, maar je weet ook dat het misschien niet vandaag is maar misschien op een totaal, onverwacht, ander moment.
Daarom vandaag een fijne herinnering aan zijn "orde".
Als je de keukenlade opentrok dan lagen de lepeltjes en de vorkjes, echt lepeltje, lepeltje.
Niet dat het nu anders is, maar een paar weken na het verlies was ik bij ons moeke en we deden de afwas.
De lepeltjes gingen in de keukenlade nog steeds lepeltje lepeltje...
Maar wat deed La Reine ineens, eens goed rommelen in de lepeltjes.... zodat ze wanordelijk lagen.
Een vloek erachter en hier gedaan ermee......
Wat een mens dan even niet kan hebben omdat je geconfronteerd ermee wordt.
En nu... liggen ze lepeltje, lepeltje soms....
Maar het is een mooie herinnering aan de haast obsessieve manier van ons vake zijn orde.
dinsdag 3 mei 2016
dinsdag 29 maart 2016
Rijmen moet toch
Als je ondernemer bent lijkt het me toch normaal dat je slogan rijmt.
Wel, sedert twee weken zie ik altijd een wagen staan, of hij rijdt voor mij, waarvan ik denk: "Dat rijmen ging niet vlot, en nu staat het op je wagen en ben je lekker de Sjaak."
Het tovert wel iedere keer een glimlach op mijn lippen. Kijk, in rijmen en dichten scoort hij geen hoge toppen maar klussen doet hij goed (even gekeken naar het reclamefilmpje op zijn website).
En daar gaat het tenslotte om.....
Wel, sedert twee weken zie ik altijd een wagen staan, of hij rijdt voor mij, waarvan ik denk: "Dat rijmen ging niet vlot, en nu staat het op je wagen en ben je lekker de Sjaak."
Het tovert wel iedere keer een glimlach op mijn lippen. Kijk, in rijmen en dichten scoort hij geen hoge toppen maar klussen doet hij goed (even gekeken naar het reclamefilmpje op zijn website).
En daar gaat het tenslotte om.....
woensdag 23 maart 2016
22 maart 2016
Niet te vatten. Onmenselijk.
De gedachten gaan uit naar de slachtoffers, maar ook naar de hulpverleners.
Het leven gaat door, maar het staat toch ook even stil.
De gedachten gaan uit naar de slachtoffers, maar ook naar de hulpverleners.
Het leven gaat door, maar het staat toch ook even stil.
woensdag 3 februari 2016
Twee Alpen
Daar gaan Mijnheertje Koekepeertje en de Halve Trouwboek heen, nu vrijdagnacht.
De living lijkt wel een skikot met alle attributen en zakken en pakken.
Morgen maak ik wat eten voor mee te nemen, diepgevroren uiteraard en de rest van dagen doen ze wat mannen onder elkaar doen, hunne plan trekken.
Ik gun de mannen het van harte.
En ik, Le Motherhip?
Ik ga werken en zorg ervoor dat Fientje en Marieke gezelschap hebben.
Moet kunnen.. geen probleem mee, mijn mannen mogen hun tijd onder hen hebben. Dat hebben beiden, zeker verdient.
De living lijkt wel een skikot met alle attributen en zakken en pakken.
Morgen maak ik wat eten voor mee te nemen, diepgevroren uiteraard en de rest van dagen doen ze wat mannen onder elkaar doen, hunne plan trekken.
Ik gun de mannen het van harte.
En ik, Le Motherhip?
Ik ga werken en zorg ervoor dat Fientje en Marieke gezelschap hebben.
Moet kunnen.. geen probleem mee, mijn mannen mogen hun tijd onder hen hebben. Dat hebben beiden, zeker verdient.
dinsdag 5 januari 2016
Gewoonte
De poezen zijn meegegaan naar Bilthoven.
De stoere Marieke heeft gemiauwd alsof haar leven er vanaf hing. Fientje een pak minder maar toch voldoende voor wat de rit mag betreffen.
Eten doen ze hier thuis in een bakje dat aan elkaar hangt. Twee bakjes maar uit één stuk dus.
Daar twee aparte bakjes, en wat vond Marieke dat nu raar.
"Allez zusssss, nu mag ik eten."
We hebben ze echt naast elkaar moeten zetten, zodat ze het iets of wat begreep.
De stoere Marieke heeft gemiauwd alsof haar leven er vanaf hing. Fientje een pak minder maar toch voldoende voor wat de rit mag betreffen.
Eten doen ze hier thuis in een bakje dat aan elkaar hangt. Twee bakjes maar uit één stuk dus.
Daar twee aparte bakjes, en wat vond Marieke dat nu raar.
"Allez zusssss, nu mag ik eten."
We hebben ze echt naast elkaar moeten zetten, zodat ze het iets of wat begreep.
donderdag 12 november 2015
In a bloot gat
Met uw billen bloot kan je op zondag in onze nieuwe, second, hometown rondlopen.
Ik zeg het u.... op zondag kan je in het centrum, gewoon in uwe pure rondlopen.. er is geen winkel open en geen kat op straat te zien.
Wat een verschil met Oud Zuid......
Maar net daarom genieten wij des temeer van de rust, daar was H.T.B. héél erg aan toe.
En in den home, genieten ze ook graag tussen 13 uur en 15 uur van de nodige rust..... dus hoppa benen omhoog en knorren maar.
En die enkele zotten, die dan in het centrum in hun bloot gat lopen, kunnen je niet meer deren.
Ik zeg het u.... op zondag kan je in het centrum, gewoon in uwe pure rondlopen.. er is geen winkel open en geen kat op straat te zien.
Wat een verschil met Oud Zuid......
Maar net daarom genieten wij des temeer van de rust, daar was H.T.B. héél erg aan toe.
En in den home, genieten ze ook graag tussen 13 uur en 15 uur van de nodige rust..... dus hoppa benen omhoog en knorren maar.
En die enkele zotten, die dan in het centrum in hun bloot gat lopen, kunnen je niet meer deren.
woensdag 11 november 2015
We gaan het nog eens over blazen hebben
En dat was al geleden van toen.
Met mijn blaas is alles oké... maar La Reine is op 6 oktober op haar blaas gegaan. Wat handig het kan zijn als je steunzolen hebt, maar ze niet aandoet.
Oke, gezien het nachtelijk uur, zo rond 5 uur, dan draag je dat niet, je slaapt niet met die dingen.
Maar bij de pitstop en doorspoelen liep het mis.. de ene voet over de andere en daar ging ze, keihard met haar arm op de rand van een wc-pot. Nu is deze niet meer in porselein, maar van de zachtere soort, maar geloof me vrij, dat veert niet mee.
Dus... daar zat ze, op de vloer.... omringd door les Petits princes, Ramses et Charlowie. Dat zijn poezen, dat zijn geen honden, waar je eventueel nog wat je kan aan optrekken en die van een soortelijk gewicht zijn, dat ze niet omvallen.
Duw je maar eens omhoog, met een arm die het niet meer doet. Wat doe je dan? La Reine dacht, met slangenbewegingen geraak ik er wel... ik kruip in de zetel en wacht tot ik de dokter kan bellen op een schappelijk uur.
Neen, ik bel ook niet naar dochterlief... want het is nog vroeg. Ik verbijt mijnen pijn. Dus zo kreeg ik rond 8u30 een telefoontje pas.
Ondertussen was de afspraak bij de "plakkenman" al gemaakt.
Als je dit als leek ziet, dan weet je ook dat er wat te repareren valt, peins je niet?
Enfin, een paar uur later zaten we bij de orthopeed al en nog eens 24 uur later, zaten we op spoed (dat was de afspraak - want dan werd ze nog diezelfde avond geopereerd).
24 uur later, was ze alweer gerepareerd en weer volop in haar element, alleen wat bont en blauw en voorzien van een ferme snee en een titaniumplaat in de arm.
Zaterdag mocht ze al naar huis, en was het weer achter de rug. De dikte van het hand dat kon wel tellen. Maar ze was blij om weer er te zijn, en dat vonden de poezen ook super.
Aflopen dinsdag was de controle foto, alles verloopt naar wens, wat kalk dat zich moet vormen maar dat komt ook weer in orde.
Mid januari 2016 nog eens een foto en afhankelijk van de kalkvorming dan, gaat de plaat er dan in maart 2016 uit.
Zo zie je maar, ook dit ga-eens-op-uw-blaas-verhaal, kent weer een einde.
Met mijn blaas is alles oké... maar La Reine is op 6 oktober op haar blaas gegaan. Wat handig het kan zijn als je steunzolen hebt, maar ze niet aandoet.
Oke, gezien het nachtelijk uur, zo rond 5 uur, dan draag je dat niet, je slaapt niet met die dingen.
Maar bij de pitstop en doorspoelen liep het mis.. de ene voet over de andere en daar ging ze, keihard met haar arm op de rand van een wc-pot. Nu is deze niet meer in porselein, maar van de zachtere soort, maar geloof me vrij, dat veert niet mee.
Dus... daar zat ze, op de vloer.... omringd door les Petits princes, Ramses et Charlowie. Dat zijn poezen, dat zijn geen honden, waar je eventueel nog wat je kan aan optrekken en die van een soortelijk gewicht zijn, dat ze niet omvallen.
Duw je maar eens omhoog, met een arm die het niet meer doet. Wat doe je dan? La Reine dacht, met slangenbewegingen geraak ik er wel... ik kruip in de zetel en wacht tot ik de dokter kan bellen op een schappelijk uur.Neen, ik bel ook niet naar dochterlief... want het is nog vroeg. Ik verbijt mijnen pijn. Dus zo kreeg ik rond 8u30 een telefoontje pas.
Ondertussen was de afspraak bij de "plakkenman" al gemaakt.
 |
 |
| |
Enfin, een paar uur later zaten we bij de orthopeed al en nog eens 24 uur later, zaten we op spoed (dat was de afspraak - want dan werd ze nog diezelfde avond geopereerd).
24 uur later, was ze alweer gerepareerd en weer volop in haar element, alleen wat bont en blauw en voorzien van een ferme snee en een titaniumplaat in de arm.
 |
| Zaterdag na de operatie |
 |
| Een weekje later |
Aflopen dinsdag was de controle foto, alles verloopt naar wens, wat kalk dat zich moet vormen maar dat komt ook weer in orde.
Mid januari 2016 nog eens een foto en afhankelijk van de kalkvorming dan, gaat de plaat er dan in maart 2016 uit.
Zo zie je maar, ook dit ga-eens-op-uw-blaas-verhaal, kent weer een einde.
dinsdag 10 november 2015
(Den) Home Sweet Home
Halve Trouwboek woont niet zomaar in een appartement....neen, hij woont in een seniorie.
En neen, we gaan daar niet mee lachen..... of toch wel een beetje.
Aangezien hij 50 is geworden en wat behoeftig begint te worden, dachten we dat aangepast wonen, wel goed zou zijn.
24/24 in de week iemand aan de receptie, liften, deuren die automatisch opengaan, een warme maaltijd als het moet. Je kan nog zelfstandig wonen en uw gat nog zelfstandig afkuisen, maar als het nodig is, is hulp onderweg of kortbij.
Belange niet hé, lezers van dit blog!!!!!! Zo behoeftig is hij nog niet.
Maar hij woont wel in de seniorie én die en nog tig andere faciliteiten zijn er.
Ik hoor jullie al denken: "Allez, daar moet je dan toch voor op nen wachtlijst en dat geven ze toch nog niet aan iemand van 50!".
Klopt... maar dit is een seniorie waar mensen de appartementen ook kunnen kopen. En zo geschiedde dat onze huisbaas, haar oma hier woonde en zij dit heeft geërfd. En dus nu verhuurt aan H.T.B., de expat. Zo zijn we er dus terecht gekomen.
Dus dit wetende, is H.T.B. met zijn 50, dé jongste bewoner van de blok.
Maar wat hebben wij een leuke buren... écht waar.. zalig mensen, met een gezonde dosis humor, ondanks hun gevorderde leeftijd. De andere die we al hebben mogen ontmoeten, zijn schatten.
Ze hebben ook allemaal tijd voor een praatje en H.T.B. maakt graag tijd vrij voor een babbeltje.
Ook de straten eromheen naar het centrum op zijn het meeste toneel van oudere mensen.
Al lachend, noemen we het al "rollator city". Waar we in Amsterdam moesten oppassen voor de fietsers bij het oversteken, zijn hier de rollators heer en meester.
En als ik op zondag H.T.B. uitwuif, dan kan ik nu al lachend zeggen: "Allez, rijdt maar naar auwen home."
Dus (Den) Home sweet home
En neen, we gaan daar niet mee lachen..... of toch wel een beetje.
Aangezien hij 50 is geworden en wat behoeftig begint te worden, dachten we dat aangepast wonen, wel goed zou zijn.
24/24 in de week iemand aan de receptie, liften, deuren die automatisch opengaan, een warme maaltijd als het moet. Je kan nog zelfstandig wonen en uw gat nog zelfstandig afkuisen, maar als het nodig is, is hulp onderweg of kortbij.
Belange niet hé, lezers van dit blog!!!!!! Zo behoeftig is hij nog niet.
Maar hij woont wel in de seniorie én die en nog tig andere faciliteiten zijn er.
Ik hoor jullie al denken: "Allez, daar moet je dan toch voor op nen wachtlijst en dat geven ze toch nog niet aan iemand van 50!".
Klopt... maar dit is een seniorie waar mensen de appartementen ook kunnen kopen. En zo geschiedde dat onze huisbaas, haar oma hier woonde en zij dit heeft geërfd. En dus nu verhuurt aan H.T.B., de expat. Zo zijn we er dus terecht gekomen.
Dus dit wetende, is H.T.B. met zijn 50, dé jongste bewoner van de blok.
Maar wat hebben wij een leuke buren... écht waar.. zalig mensen, met een gezonde dosis humor, ondanks hun gevorderde leeftijd. De andere die we al hebben mogen ontmoeten, zijn schatten.
Ze hebben ook allemaal tijd voor een praatje en H.T.B. maakt graag tijd vrij voor een babbeltje.
Ook de straten eromheen naar het centrum op zijn het meeste toneel van oudere mensen.
Al lachend, noemen we het al "rollator city". Waar we in Amsterdam moesten oppassen voor de fietsers bij het oversteken, zijn hier de rollators heer en meester.
En als ik op zondag H.T.B. uitwuif, dan kan ik nu al lachend zeggen: "Allez, rijdt maar naar auwen home."
Dus (Den) Home sweet home
maandag 9 november 2015
Bilthoven...... de eerste beleving.....
En zo kwamen we dus kijken naar wat er door H.T.B. werd gehuurd.
Een leeg canvas dat we konden beschilderen naar onze wensen. Dat was totaal anders dan Amsterdam. In Amsterdam was het interieur er al en hier moesten we creëren.
Dus we trokken naar de grootste van Nederland... en als ik zeg, de grootste, dan mag je dat letterlijk nemen, want Wilrijk er echt niets tegen.
Op één week tijd, ben ik er 5 keer geweest. Als je me nu vraagt, ga je mee Zweedse ballekes eten, dan laat ik deze winkel, niet omwille van de ballekes, maar omwille van er eventjes genoeg van, voor wat het is.
Wat hebben we daar gelachen die eerste zaterdag. Laten we beginnen bij het uitkiezen van de bank - jaja mijn Nederlands taalgebruik sluipt er wat in - maar ik bedoel voor ons Belgen dus dé zetel.
Wij dachten met den break van La Reine en met onze auto (dienen met de Hollandse nummerplaat) dat we dat wel gingen geklaard krijgen. Maar voor alle zekerheid, toch maar even vragen.
Mothership: "En krijgen we deze dan in onze break?"
Balieman: "Met welke auto zijn jullie hier?"
Mothership: " Met den break hééé, allez, jullie noemen dat een "stationwagon".
Balieman: "Hahahaha, jullie Belgen toch... " - "Jullie hebben ook zo'n geweldige woord voor magnetron".
Waarop wij in koor: "Achhh, de microgolf!!!"
Om u nu te laten weten of we dat in onze break kregen.........
Not, never, dat had gewoon niet mogelijk geweest.. zo getuigt de foto.
Aangezien het een vette njet was, besloten we dan maar om de hele enchellada via hen thuis te laten leveren. En wat kon dat snel al, op zondag.
Dus hop naar de "slaapkamer-afdeling waar wij wederom geholpen werden door een geweldig kerel, ik noem hem, "Ceci n'est pas une pipe" (dat was zijn tattoo - afgekort CNPUP.
Aangezien we twee aparte matrassen kozen, ik weet begot niet waarom (allicht de kostprijs van één grote), hadden wij ook iets extra nodig.
CNPUP: "Kent u onze topper?"
H.T.B: "We kennen alleen maar dé Toppers!"
CNPUP: "Jaaaaa, hahaha. maar deze zingt niet hoor!"
Een topper is dus een soort van matras (die uit een stuk bestaat) die je over twee aparte matrassen kan leggen. Zo val je 's nachts niet letterlijk in het gat tussen de twee matrassen in als deze gaan schuiven.
En zo gingen we met een aardige bestelbon naar de kassa's.... en zoals jullie ook wel kennen, in zo'n winkel... ligt je winkelkar ook nog aardig vol met andere spullen.
En op zondag ging om 16 uur de bel....... en daar waren ze dan met onze spullen...........
Een impressie kan je hier alvast bekijken.
Maar er is nog meer te vertellen........stay tuned....
Een leeg canvas dat we konden beschilderen naar onze wensen. Dat was totaal anders dan Amsterdam. In Amsterdam was het interieur er al en hier moesten we creëren.
Dus we trokken naar de grootste van Nederland... en als ik zeg, de grootste, dan mag je dat letterlijk nemen, want Wilrijk er echt niets tegen.
Op één week tijd, ben ik er 5 keer geweest. Als je me nu vraagt, ga je mee Zweedse ballekes eten, dan laat ik deze winkel, niet omwille van de ballekes, maar omwille van er eventjes genoeg van, voor wat het is.
Wat hebben we daar gelachen die eerste zaterdag. Laten we beginnen bij het uitkiezen van de bank - jaja mijn Nederlands taalgebruik sluipt er wat in - maar ik bedoel voor ons Belgen dus dé zetel.
Wij dachten met den break van La Reine en met onze auto (dienen met de Hollandse nummerplaat) dat we dat wel gingen geklaard krijgen. Maar voor alle zekerheid, toch maar even vragen.
Mothership: "En krijgen we deze dan in onze break?"
Balieman: "Met welke auto zijn jullie hier?"
Mothership: " Met den break hééé, allez, jullie noemen dat een "stationwagon".
Balieman: "Hahahaha, jullie Belgen toch... " - "Jullie hebben ook zo'n geweldige woord voor magnetron".
Waarop wij in koor: "Achhh, de microgolf!!!"
 |
| Dat waren nog maar de dozen van de zetel alleen |
Not, never, dat had gewoon niet mogelijk geweest.. zo getuigt de foto.
Aangezien het een vette njet was, besloten we dan maar om de hele enchellada via hen thuis te laten leveren. En wat kon dat snel al, op zondag.
Dus hop naar de "slaapkamer-afdeling waar wij wederom geholpen werden door een geweldig kerel, ik noem hem, "Ceci n'est pas une pipe" (dat was zijn tattoo - afgekort CNPUP.
Aangezien we twee aparte matrassen kozen, ik weet begot niet waarom (allicht de kostprijs van één grote), hadden wij ook iets extra nodig.
CNPUP: "Kent u onze topper?"
H.T.B: "We kennen alleen maar dé Toppers!"
CNPUP: "Jaaaaa, hahaha. maar deze zingt niet hoor!"
Een topper is dus een soort van matras (die uit een stuk bestaat) die je over twee aparte matrassen kan leggen. Zo val je 's nachts niet letterlijk in het gat tussen de twee matrassen in als deze gaan schuiven.
En zo gingen we met een aardige bestelbon naar de kassa's.... en zoals jullie ook wel kennen, in zo'n winkel... ligt je winkelkar ook nog aardig vol met andere spullen.
En op zondag ging om 16 uur de bel....... en daar waren ze dan met onze spullen...........
Een impressie kan je hier alvast bekijken.
Maar er is nog meer te vertellen........stay tuned....
dinsdag 3 november 2015
De zoektocht is voorbij
Amsterdam werd afgerond...maar nog steeds......
Het traject Amsterdam - Utrecht en 's avonds de omgekeerde richting was een beetje teveel van het goede aan het worden.
De leeftijd van 50 gehad, en de knoop was snel doorgehakt. Dat klinkt nu lekker oud, maar de rust was ook ver te zoeken en het werd hoog tijd.. voor een wat rustiger vaarwater.
So, we proudly present you, Bilthoven!
H.T.B. ging op zoek en kwam wat tegen....en wat voor iets. :-)
Wij (M.K.P. en ikzelf) hadden het tot afgelopen zaterdag maar alleen op de PC gezien maar waren al verkocht van de eerste keer.
H.T.B. begeleide ons naar de deur en daar gingen we.......vol verwachting klopte ons hart
En kijkt ne keer hoe blij hij was, dat wij blij waren.
Hoe we de eerste momenten daar beleefden... dat volgt..later.
 |
| Spannend... de parking |
De leeftijd van 50 gehad, en de knoop was snel doorgehakt. Dat klinkt nu lekker oud, maar de rust was ook ver te zoeken en het werd hoog tijd.. voor een wat rustiger vaarwater.
So, we proudly present you, Bilthoven!
H.T.B. ging op zoek en kwam wat tegen....en wat voor iets. :-)
Wij (M.K.P. en ikzelf) hadden het tot afgelopen zaterdag maar alleen op de PC gezien maar waren al verkocht van de eerste keer.
H.T.B. begeleide ons naar de deur en daar gingen we.......vol verwachting klopte ons hart
En kijkt ne keer hoe blij hij was, dat wij blij waren.
Hoe we de eerste momenten daar beleefden... dat volgt..later.
zondag 18 oktober 2015
Van bij ons
ik weet nog terug in den tijd dak m'n eigen ni kost horen denken.
honderdduzend stemmekes maar allemaal onbestendig,
geen één kwam er bovenuit ander
het volume onveranderd.
had ik menne focus was den topic al veranderd
geen weten what's going on.
ni wete wa ge wilt
ni wete waar dage sta
en ge twijfelt over wa da ge moet doen.
mor godde blijve trappelen,
of godde blijven kabbelen,
of volgt awen droom,
volgt a compas
doeda ogen dicht en zet den eerste stap.
't is deur te springen da kik eidelijk zag da kik nen onzichtbare had dat er altijd al was.
doeda ogen dicht,
ge komt altijd terecht,
dus springt me mij, naar een wankel begin,
al snel opweg,
geen kansen gemist,
geen spijt,
geen twijfels,
naar de toekomst gericht.
dus kzen nen darver springer,
nen darver valler
seizoensknaller.
ge kickt de shit,
ook al ist gedaan daar achter.
get ne pijnverzachter,
get ne maat
in elk desolaat moment edde toch awe ruggegraat.
der is geen vet van de soep, alleen ne vettere coup.
elk ervaring rijker is gelijk de kers op de toert.
intuitief, ni naief, zitte op de juste weg,
want als de lessen zijn geleerd dan is wa vallen terecht.
ge kunt da intirigreren in awe flow.
wa een negatief ervaring was, da word ne cadeau.
ge ze gerust, in den dans van't leven berust
deur de ying en de yang worde gij tot leve gekust
doeda ogen dicht,
ge komt altijd terecht,
dus springt me mij, naar een wankel begin.
al snel opweg,
geen kansen gemist,
geen spijt, geen twijfelf,
naar de toekomst gericht.
doeda ogen dicht.
veur dage luisterd moet de wereld stiller zijn en euh,
veur dage luisterd moet er iet gebroken zijn.
veur dage fluisterd denkt dak liefde noedig em.
fluisterd in de verte, zacht a innerlijke stem.
awen innerlijken raad, houd a onzichtbaar compas.
de vriend da ge ni zag mor der altijd al was,
da licht op, den eerste stap is gezet,
de volgede word duidelijk vanaf dage't beseft.
doeda ogen dicht,
ge komt altijd terecht,
dus springt me mij, naar een wankel begin.
al snel opweg, geen kansen gemist.
geen spijt, geen twijfels,
naar de toekomst gericht,
doeda ogen dicht
dinsdag 11 augustus 2015
Loterij
Verstopte WC...... Bweuk. Maar opgelost.
Kots van Marieke. Bweukes too maar opgeruimd.
My lucky Day.
Kots van Marieke. Bweukes too maar opgeruimd.
My lucky Day.
vrijdag 31 juli 2015
50 - ik noem hem vanaf nu officieel pepe
Vandaag is het zover, Halve Trouwboek wordt een halve eeuw oud.
Ik grap al geruime tijd, dan noem ik je Pepe. ;-) Met onze vrienden grappen we ook altijd over de 5 jaar die wij met zijn drietjes nog jonger zijn.
De ongemakken die H.T.B. al treft en wij momenteel nog aan ontsnappen.
Echter wist hij tot gisteren nog niets van de verrassing.
De eerste is, dat ik gisteren Mijnheertje Koekepeertje ben gaan ophalen bij La Reine in plaats van vandaag, na het werk.
En de tweede volgt straks, onze beste vrienden komen eten.
Je denkt misschien 50!!!! Dat vier je toch uitbundiger.
Neen, we kiezen voor een bescheiden iets. Zalig genieten met ons zessen.
En uiteraard met een geschenkje ook.
Kleine dingen zijn vaak een pak leuker dan het grootse.
Ik grap al geruime tijd, dan noem ik je Pepe. ;-) Met onze vrienden grappen we ook altijd over de 5 jaar die wij met zijn drietjes nog jonger zijn.
De ongemakken die H.T.B. al treft en wij momenteel nog aan ontsnappen.
Echter wist hij tot gisteren nog niets van de verrassing.
De eerste is, dat ik gisteren Mijnheertje Koekepeertje ben gaan ophalen bij La Reine in plaats van vandaag, na het werk.
En de tweede volgt straks, onze beste vrienden komen eten.
Je denkt misschien 50!!!! Dat vier je toch uitbundiger.
Neen, we kiezen voor een bescheiden iets. Zalig genieten met ons zessen.
En uiteraard met een geschenkje ook.
Kleine dingen zijn vaak een pak leuker dan het grootse.
Gelukkige verjaardag, lieverd!
woensdag 29 juli 2015
De speciallekes
Nu had ik jullie daarnet liggen he.. (lees het bericht hieronder - Faites vos jeux... voor diegene die het niet zouden begrijpen).
Maar nu voor echt... dus...
Er waren 3 mensen die uit de box hebben gedacht... waarvoor hartelijk dan.
Wat zeg ik, als ik eerlijk ben 4, maar dat is nog weer een stuff voor een ander blogpostje dan.
Ik weet zeker als die mensen hier kijken, ze zichzelf direct herkennen in dit.
Dank je wel, Juf Olga, Dominique en Jo.
Maar nu voor echt... dus...
Er waren 3 mensen die uit de box hebben gedacht... waarvoor hartelijk dan.
Wat zeg ik, als ik eerlijk ben 4, maar dat is nog weer een stuff voor een ander blogpostje dan.
Ik weet zeker als die mensen hier kijken, ze zichzelf direct herkennen in dit.
Dank je wel, Juf Olga, Dominique en Jo.
Abonneren op:
Posts (Atom)
LinkWithin
