Hallo, Mijnheer Den Uil

Gisteren na "Het Goddelijk Monster" ging ik nog naar een opname kijken (H.T.B. was al gaan slapen). En toen de eerste beelden begonnen te flitsen voelde ik het eigenlijk al opkomen.

Maar den "koppigaard" in mij ontkende mijn probleem en daar ging ik dus blijkbaar.

Tot H.T.B. mij al een paar minuten had staan aan te gapen en ineens de wijze woorden sprak: "Allez, ge zijt in slaap gevallen zunne!"

Waarop ik verdwaasd wakker schrok en antwoordde: "Ik heb het toch opgenomen hé!".

Deze ochtend zei H.T.B.: "Ge zijt wel een ferme! Ge staat op, beent weg zonder één woord nog te zeggen en gaat in uw bed liggen!"

"Tja, lieve H.T.B., oogjes dicht en snaveltje toe he!"; als ik naar bed ga.

Mag er wat vocht af? (updated)

Met telkens 3 dagen tussen werd de sonde in de gemarineerde buik van ons va geprikt.

Afgelopen maandag toen we in het ziekenhuis aankwamen was hij al aan de 4de pot bezig (dat zijn potten van 2 liter) en hebben we na onze leuze: "Va, belt maar want de pot is bijna vol!"  We hebben er nog ééntje volledig zien gevuld geraken! Fenomenaal fascinerend!!!

U kan zelf even de rekensom maken van de hoeveelheid die er nu al verdwenen is: 5 potten van 2 liter, dat is inderdaad 10 liter en de 6 liter van een week geleden is al 16 liter.

Maar lieve recensenten, ware het nu niet dat hij op dit eigenste moment terug geprikt is... en straks weer een 5 liter  300 ml zal kwijt zijn (het gaat trager dan de vorige keer, maar who cares).

Er werd dus niet geprikt in het reeds bestaande  maar op een andere plaats. Geprikt door assistenten die er voor zorgde dat het, ondanks de verdoving, behoorlijk pijnlijk was.  En dat leverde dus niets op maar het begon weer te lopen daar waar de 16 liter al uit was gekomen. Niet zoveel, maar dus toch iets. In ieder geval, de prik was dus niet aangenaam door het geklungel van assisten.

Laat dit maar op dit elan verder gaan, want als Dendermonde het niet allemaal weg krijgt, moet Gent een bijreceptje vinden. Dus SMS Dendermonde naar 4000.

Recept voor een spoedopname

Ingrediënten:
- een vake
- een paar soeplepels koppigheid
- een grote snuif schrik
- een dochter
- een huisdokter


Bereiding:
Men neemt het vake dat men besprenkelt met de grote snuif schrik en daaroverheen drizzelt men de soeplepels koppigheid. Men laat dat een paar maanden marineren zodat het doordrongen is van de schrik en de koppigheid.

Dan neemt men een dochter die de huisdokter contacteert om te vertellen dat de gemarineerde vake zijn houdbaarheid op het spel aan het zetten is. Gelukkig is de huisdokter er eentje die staat op houdbaarheid.

De korst die zich om het vake heeft gezet, breekt dan toch een beetje en laat wat van de koppigheid lost. Maar in dit receptje is dat een zege. Hierdoor wordt er toegelaten dat de huisdokter de houdbaarheid komt controleren.

Het resulaat van dit alles is dat de gemarineerde vake een verwijsbrief krijgt om via de spoedopname zijn houdbaarheid te laten gaan verlengen.

De marinade van maanden komt dan gedurende één uur al uit de buik in de vorm van 6 liter vocht.
Dit recept is nog niet aan zijn einde en de verdere bereidwijze met resultaat volgt later.

Nu geven we enkel dit nog mee:

Het zal je moeder maar wezen :-)

Het "Mothership" (that is I of course) stuur een SMS  naar haar moeke:
"Moeke, gebruik jij nog ouderwetse vliegenvangers?"

H.T.B. die had dat bij de koffievoorraad nog bijgekregen.

Mothership's Mum: "Neeje, want dat is vuiligheid. En buiten gaan de vogels daar blijven aan plakken!"

Euh, vogels die buiten er gaan aan plakken. Een vliegenvanger hang  je toch niet in de tuin, maar in een gesloten ruimte?

Gekke moeke toch!
(Sorry he moeke, maar dit was wel voer voor ons blog). :-)

Die bestaat niet echt

Waarmee het begon:

M.K.P.: "Ik geloof nog in de Sint!"

Ik: "Waarom zeg je "ik geloof?"

M.K.P.: "Weet ik niet, maar ik geloof er nog in."

En zo ging de conversatie nog even verder.

Uiteindelijk hebben wij dan bevestigd waar hij al wat lucht van had.

En toen kwamen de tranen. Tranen die betekende dat hij dacht dat omdat hij het nu wist, dat er nooit geen Sint meer zou zijn.

Tuurlijk komt er nog steeds een Sint, tuurlijk worden er nog brieven gemaakt, tuurlijk zetten we nog een schoen en wortel klaar en tuurlijk drinkt papa de borrel voor Zwarte Piet op! Dat blijft gewoon een traditie ten huize Claessens.

En dan waren er de dagen nadien.

Ieder dag werd er wel één of meerdere vragen gesteld hoe wij dan dit of dat deden, etc...

En ook zotte dingen.

M.K.P.: "Weet je mama, als we nu in een winkel zijn en er zit een Sint en we gaan nadien naar een andere. En die Sint daar, zit te hijgen, zo van "hijg, hijg, hijg", awel dan is dat dienen van de vorige winkel. Die heeft dan keihard gelopen van de ene naar de andere!"

Hij komt, hij komt.....

... terug naar huis, nu vrijdag 28 oktober.

Onze nonkel Wim, broertje, papa van den Tom en halve trouwboek van Zusje!

Jaja, stroopt de mouwtjes maar op!

Kalkoenen en 't Ros Beiaard

Het heeft voor mij één gemene deler, namelijk fear!

Dus "hop on" voor een reis door de tijd. Een tijd waar creches en onthaalmoeders er amper waren. Bij ons was het de gewoonte, de mémé ving u wel op als de moeke en vake gingen werken.

En mémé woonde (wij trouwens ook tot 1980) in Wieze. Het dorp dat op de kaart werd geplaatst door de sjokolat van Callebaut, de brarij Van Roy en dé befaamde Wieze Oktoberfeesten.

Daar waar 's avonds de persjengs naar beneden werden gedaan! En de sponsje teire werd afgedaan.

En daar ga ik weer, de zijstraten in. Terug op uw hoofdbaan! :-) Allez ju!

En daar stond een huis en aan dat huis daar was een poort, een reuzepoort... (oren toe, want ik zing dat nu momenteel op de vois van "Den Boom stond op den berg"). En achter die poort bevond zich nog een koer en achter die koer, daar stonden kalkoenen (hier zijn ik de vois al kwijt)!

Nu iedere keer, als ik naar  het huis van M. ging begonnen die kalkoenen "koelekoelekoele" te roepen als die poort open ging. Wel daar had ik dus als kind zo'n schrik van.. dat gekoelekoele... brr daar krijg ik nu nog kiekeboebels van als ik de beesten nog maar zie.

't Ros Beiaard dan, dat hauten peirt. Wel, ons vake zijn werk die had in Deiremonne een bureau (kan ook opslagplaats geweest zijn van 't een of 't andere) en op een dag ging ik eens mee. Die poort was héél hoog (aja, dat peirt moest er deu kunnen he) en ons vake zwierde die open en daar stond 't peirt mij in zijn volle glorie aan te gapen!!!! Ikke bang, aja, ik was begot nen duim groot.

Hoe reflecteerde zich dat in mijn adult leven?

Kalkoenen, die kom ik niet zoveel meer tegen, tenzij in Planckendael.

Het peirt komt maar alle 10 jaar es van zijnen stal en aangezien ik wel nen "kopvliesjvreter" zen (geboren in Dendermonde, niet getogen) sta ik dan ook niet te bleiren as het nog eens zijn toer maakt, dus daar ontsnap ik dan ook wel aan.

MAAR, stuur mij niet naar het een museum waar er grote dingen staan zoals vliegtuigen, tanks, allez, zaken die groter zijn dan ik en bombastisch, dan denk ik nog altijd terug aan 't peirt en loop ik met een klein hartje er rond!

Duidelijk genoeg dat  er bij mij ook nen hoek af is?