Langzaam is al rap genoeg

Gauw even zelf brood snijden bij de Jef. Ik ken de Jef niet persoonlijk en de Jef kent mij niet maar ik profiteer wel steeds van zijn rode prijzen, ;-)

Maar we maken hier ook geen reclame voor winkels.

Goed, bij uw verhaal blijven. (Noot aan mezelf).

Voor mij staat bompa, op zijn duizendste gemakskes brood te snijden. Bah ja he, het is op het warmste van den dag, de mensen die nog werken doen nu hun boodschappen, en wijle gaan na die ook doen.

Kwestie van een koffie te kunnen drinken en een koekske te kunnen pakken en door te spoelen met een slokske gratis wijn.

U snapt de frustratie bij mij.

Ik kijk wat rond, geniet van een koppel hun zweetgeur, die mij kar voorbij rijden en wacht op bompa die nu bijna de zak rond dat brood heeft gekregen.

Ondertussen zie ik iets staan dat ik moest meebrengen maar waar ik, uiteraard niet meer aan had gedacht. Tiens, ook nog eens een voordeel, moeten wachten.

En dan iestie toch wel klaar zeker.

Dus gelijk een hazewind schiet ik uit de startblokken, pak een brood, gooi die klep open, smak dat brood erin en grabbel dat brood vast.

En dan gebeurt het.........dat brood schiet gelijk een hazewind uit mijn handen, vliegt over de Jef zijnen gegoten vloer.

Gegeneert pak ik dat brood van de grond, bedenk nog één seconde: "Froemelt dat gewoon terug in elkaar tot een brood en steekt dat in de zak."

Maar dat gaat niet meer wat het middenstuk zit vooraan en zo dat korstje dat zit nu in het midden en Pierke en Polleke hebben met hun vuile schoenen al over de vloer gelopen.

Dus, en och ik ben hier niet trots op, maar er stond geen vuilbak, dus ik neem dus de puzzelstukjes brood samen en friemel die op een klein plankje boven de machine.

Rustig, doe ik de broodschuif open, ik neem een brood, langzaam doe ik de klep van de broodsnijmachine open. Ik leg rustig het brood erin, sluit behoedzaam de klep.

Ik wacht netjes tot het brood gesneden is en vouw mijn handen rond het brood (uiteraard zonder de messen te raken) en leg het zorgvuldig neer op het schuine plankje en schuif er dan de broodzak over.

Allemaal op het tempo van den bompa van daarnet.

Tja,....

Wat poezen lijden kunnen

M.K.P. Is bij La Reine en dat betekent dat Marieke en Fientje van mij eten krijgen.

Vandaag kom ik thuis van het werk en uiteraard staat Fientje te bleiten voor eten. What's new Pussycat.

Enfin, ik neem een proper bakje en verdeel netjes het natvoer over de twee bakjes! Poezemiekes eten geven. check, done.

En ik rommel wat verder, administratie, etc...

Tot ik zo'n uurtje later terug de keuken in duik.

En wat zie ik daar nu staan op het aanrecht?

Het bakje met natvoer!!

Moraal van het verhaal: Ge moet dat ook op de grond zetten he!

Uw correspondent

Laat bij deze weten dat ze vanop de stoel, a van aaa wiebel de wiebel en Mieke houdt a vast, noppes riende knots kan zien.

Tssss, maar denk dat het een wooden tub is.

Kan ook gewoon eens gaan aanbellen. Niet?

Zo van: "Na moede mij toch eens even vreit, neig excuseren. Maar ik ben de buurvrouw van twee tuinen verder en vanop mijnen stoel kan ik niet goed zien, waarom uw man zijn bovenlijf altijd ontbloot in dat hoekske."

Denk dat ik nogal nen post zou pakken. ;-)

Ze hebben iets

De buurman heeft iets, een haaamerkeeeee en een beitelkkkkeeee. Kloppen, kloppen, kloppen maar.

Kindjes roepen: "Dat is cool he."

Een andere buur heeft een boor, waarmee hij mij aan de tandarts doet denken.

Maar nog een ander heeft iets, dat zalig ruikt, zowat warme vanille. En in de hoek van de tuin stijgt er een damp op. Hij doet er zij T-shirt voor uit en dan zie ik hem nog wat rekken en strekken, allicht om de short ook nog uit te doen. En dan verdwijnt hij in de heerlijk, ruikende damp.

Wat het juist is, weet ik niet.

Maar ik denk dat als ik nu op mij stoel ga staan ik het wel zou zien.

Zou ik het durven?

Kitty

In augustus zitten we weer in Amsterdam.. dus weer tijd om daar ook wat cultuur mee te nemen.

Een uitstap ligt al vast voor Mijnheertje Koekepeertje en mezelf en dat is het Achterhuis.

De tickets zijn er ook al, want we weten uit ervaring dat het er van 's ochtends al aanschuiven is. Maar met een tijdslot ben je zeker van je plaatsje.

Parler à mon père

 Wat deed het de twee laatste weken weer in hevigheid pijn.

 De krop in keel, de tranen hoog.

De dromen waren navenant, daar was je,  maar bij het wakker worden niet meer hier.

Samen met H.T.B. op het terras zitten en erover praten, de tranen laten vloeien. Het hebben over de oneerlijkheid van het onverwachte.

Het weten dat, de wat als zinnen, ons misschien jou nog hadden gegund, maar dat als het voorbij zou zijn, het allemaal niet van toepassing meer zou geweest zijn.

Daarom vake, voor jou, na twee jaar niet meer eens van dochter tot vake gepraat te kunnen hebben, mijn laatste brief aan jou (voorgedragen in de kerk door P. met de klemtonen daar waar nodig.)

Vake,

Men vroeg me: “Wil jij nog iets aan je vake zeggen? Je hoeft het niet zelf te lezen, dat doe ik wel voor jou!” 

Wel, nog nooit heb ik zolang naar een leeg blad zitten staren.

Van de hemel naar de hel gekatapulteerd worden en dat op een paar uren tijd. Dat is eigenlijk de beste omschrijving van afgelopen weekend.

Maar ongeacht je onverwachte vertrek, je was én blijft nog steeds mijn vake want:

 Je hebt van mij “iemand” gemaakt en niet “iets”.

Ik mocht vooral een kind zijn. En ook al betekende dat je in mijn “apenjaren” toestemde om een permanent in mijn haar te laten zetten die grandioos mislukte.

Achteraf kon je triomfantelijk zeggen: “Ziede wel!”

Vake, vandaag geef ik jou nog één laatste keer een kus.

Maar die laatste kus zou ik zou graag willen inruilen voor je hand in die van mij te voelen zoals vrijdag.

Jou nog te kunnen strelen over je voorhoofd en te zeggen: “Vecht vake, komaan, vechten hé!” En om dan, als de vogeltjes in jouw tuin terug begonnen te fluiten, te horen dat je jouw strijd had doorstaan en niet om te horen dat je de strijd had moeten staken.

Vake, er is nog zoveel dat ik wil zeggen, maar dat heb je nog tegoed van mij.

Want buiten mezelf, Luc en “onze” Gaëtan was er nog één persoon. En die wilt ook nog wat zeggen:

“Aan mijn Sisken,

 Wij waren meer dan 42 jaar getrouwd. Hebben mekaar steeds gesteund door dik en dun.

En wat voor mij soms teveel was: “Spons erover.”

Ik wens je een goede vaart…

Moe

 
Vake, dat we jou ontzettend hard zullen missen daar bestaat geen enkele twijfel over.

Maar bedankt voor te zijn wie jij was!

Kus,

 Christel

 

Als het te klein is geworden

De fiets van Mijnheertje Koekepeertje was al even wat té klein geworden.




Knieën die zich wat op nekhoogte begonnen te begeven, het fietste toch niet meer zo handig en zonder versnellingen is het ook niet evident.

Dus we zouden gisteren enkel eens gaan kijken voor een fiets. Zo wat passen en rondkijken en zien wat de mogelijkheden zijn.

Maar wij zouden "Die van A" niet zijn, als we een klein uur later al een fiets hadden gekocht.

Eén ding, we waren met de auto en die fiets past niet meer zo goed in een auto. Maar geen nood, we  hebben al onze fietsen daar al gehaald en we kunnen die daar altijd stallen, tot het moment er is dat je hem kan ophalen.

En wat kriebelde het deze ochtend al om hem om te gaan ophalen.

Groter, maar het lukte hem héél aardig om veilig naar huis te fietsen. Het beviel hem zo erg, dat hij nog wel wou gaan fietsen. Maar dat houden we voor het volgende weekend. Dan kunnen we met ons drietjes weer in de ochtend naar de markt met de fiets.

Gewoon zalig.. fietsen.....